Kiedy kury, kaczki i indyki chorują
W czasach, gdy wszelkie odstępstwa od normy, jeśli chodzi o zdrowie drobiu, natychmiast kojarzone są z ptasią grypą,  publikacja „Choroby drobiu”, prezentująca kilkaset innych chorób, na które zapada domowe ptactwo, jest niezwykle aktualna i potrzebna.

Choć objawy ptasiej grypy są wyraziste i dość łatwo rozpoznawalne, to jednak może się zdarzyć, że inną chorobę drobiu hodowca potraktuje jako tę, najstraszniejszą i „profilaktycznie” wybije ptaki. Aby nie ulec panice i od razu nie podejrzewać swoich gęsi, kacząt i kurcząt o najgorszą z możliwych przypadłości, hodowca powinien posiadać konkretną wiedzę na temat  podstawowych chorób drobiu. I powinien też móc sięgnąć do odpowiednich źródeł, aby poznać inne, atakujące ptaki schorzenia,  i to już od okresu lęgowego.

Zanim jednak autorzy przejdą do prezentacji jednostek chorobowych dają ogromną porcję wiedzy na temat anatomii ptaków, ich fizjologii, społecznych zachowań. Walka o stanowisko socjalne rozpoczyna się u kurcząt w wieku 3–4 tygodni. Każdy ptak „wydziobuje” sobie wyższą pozycję. Ale ptaki są też opiekuńcze, potrafią się podporządkować, mają umiejętności naśladowania i zdolności poznawcze: oglądanie, potrącanie.

U drobiu grzebiącego do naturalnych wzorców zachowania należy m.in.: ruch, grzebanie, dziobanie, poszukiwanie i pobieranie pokarmu, trzepotanie skrzydłami, stroszenie piór, kąpiele słoneczne i piaskowe, wysiadywanie w gnieździe, siadanie na grzędzie. Jeśli jakiejś z tych czynności ptaki będą pozbawione, a tak bywa w intensywnych hodowlach, np.  w klatkach bateryjnych, to cierpią i fizycznie, i psychicznie, częściej chorują, a nawet giną. Dlatego bardzo ważnym fragmentem publikacji jest ten, w którym przedstawiono sprawę dobrostanu drobiu.

Ten, liczący blisko 800 stron tom, jest poważnym, opartym na źródłach polskich i obcojęzycznych podręcznikiem akademickim.

Źródło "Farmer" 12/2006