Zboża są dominującą grupą roślin uprawnych w Polsce. Obecnie zajmują powyżej 70 proc. powierzchni użytków rolnych, a areał ich uprawy systematycznie wzrasta. W związku z tym prowadzone są intensywne prace hodowlane, których celem jest pozyskanie nowych odmian cechujących się wysokim poziomem plonowania. Charakterystyka danej odmiany zawiera informacje dotyczące cech rolniczo-użytkowych, natomiast brak jest danych odnośnie stabilności plonowania w danym regionie uprawy. Stabilność plonowania określa zdolność odmiany do uzyskiwania wyrównanych plonów w określonym regionie uprawy, na przestrzeni lat i w zmiennych warunkach produkcyjnych. Potencjał plonotwórczy uprawianej odmiany uzależniony jest od jej właściwości genetycznych, ale może kształtować się różnie w zróżnicowanych warunkach siedliska oraz technologii produkcji. Każda odmiana cechuje się swoistą reakcją na określoną agrotechnikę, np. termin i gęstość siewu, poziom nawożenia, uprawę, poziom ochrony roślin, jak również na zróżnicowane warunki siedliskowe, np. na suszę, mróz, zakwaszenie gleb. Współdziałanie stosowanej agrotechniki z warunkami klimatyczno-glebowymi wpływa na poziom uzyskiwanych plonów w danym roku uprawianej odmiany oraz kształtuje stabilność plonowania na przestrzeni lat. Ocena stabilności plonowania odmian w zmiennych warunkach produkcyjnych może być pomocna przy doborze odmian do uprawy, w zależności od stosowanej agrotechniki, czy też przy wyborze genotypów zaadaptowanych do specyficznych warunków klimatycznych bądź siedliskowych. Pozwala na stwierdzenie, czy dana odmiana zachowuje się stabilnie czy niestabilnie w zmieniających się warunkach środowiskowych. Preferowane są odmiany o szerokiej adaptacji do zmiennych warunków środowiska i agrotechniki.