Ograniczenie lub - jeszcze gorzej - brak wapnowania trwałych użytków zielonych (TUZ) prowadzi do znacznej ich degradacji botanicznej i spadku produktywności. Brak dbałości o odczyn gleby prowadzi do przyspieszonej sukcesji, która z rolniczego punktu widzenia ma charakter negatywny. Z runi ustępują bowiem szlachetne gatunki traw i bardzo cenne (z paszowego punktu widzenia) rośliny motylkowe. Oczywiście, zmiany te nie zachodzą podczas jednego czy dwóch sezonów, dostrzegalne są w dłuższym przedziale czasu, zazwyczaj dopiero gdy dochodzi do tzw. sukcesji wtórnej, polegającej na stopniowym wzroście udziału roślin dwuliściennych, np. pokrzywy zwyczajnej, jak również gatunków traw ekspansywnych o niskiej wartości paszowej, takich jak np.: kłosówka wełnista, śmiałek darniowy, trzcinnik piaskowy.

Dbałość o odczyn gleby na TUZ to jednocześnie troska o jakość uzyskiwanych pasz - o ich skład chemiczny. Optymalny poziom wapnia w paszy dla przeżuwaczy to 0,7 proc. w suchej masie. Wraz z dobrym odżywieniem roślin w wapń w runi wzrasta także zawartość innych składników mineralnych, m.in. fosforu i magnezu, niezbędnych w prawidłowym rozwoju układu kostnego i mięśniowego u zwierząt, a niedostępnych dla roślin rosnących na glebach o niskim pH. Pod wpływem wapnia wzrasta strawność hemicelulozy i zwiększa się poziom pobierania paszy przez zwierzęta. Należy jednak pamiętać, ze dla zwierząt niekorzystny jest zarówno niedobór wapnia w paszy, jak i jego nadmiar.

Zawartość wapnia w suchej masie, zarówno w przypadku traw, jak i roślin motylkowatych, jest cechą gatunkową, jak również odmianową. Większa koncentracja wapnia jest charakterystyczna dla roślin dwuliściennych i wynosi ok. 1,3 proc. suchej masy, natomiast dla traw - 0,5 proc. suchej masy. To pojęcie ogólne, bowiem w każdej z grup roślin występujących na użytkach zielonych jest duże zróżnicowanie zawartości wapnia. W zależności od stanowiska na glebach kwaśnych niewielkie ilości wapnia gromadzą gatunki sklasyfikowane jako kalcyfoby, natomiast większe ilości kumulują tzw. kalcyfile. Gatunki dostosowane do różnych siedlisk pod względem pH kumulują więcej wapnia w czasie wegetacji, kiedy rosną na glebach o odczynie obojętnym i zasadowym.