Władysław Orkan przeszedł do historii literatury jako jeden z wybitniejszych twórców Młodej Polski, a do historii Polski jako działacz ludowy podhalańskiego ruchu regionalnego i Związku Podhalan (przez wiele lat był jego przewodniczącym). „Pieśniarz krainy kęp i wiecznej nędzy” szerzył idee regionalizmu, popularyzując i rozwijając koncepcje Stanisława Witkiewicza – jednego z propagatorów stylu narodowego w sztuce.

Buntownik z Poręby Wielkiej
„Władysław Orkan, który z biedy wsiowej wyrósł, cierpliwie i ofiarnie ją znosił, a przez bezprzykładną pracę i poświęcenie dla ulżenia doli chłopskiej, doszedł do szczytów sławy”– pisano w „Przysposobieniu Rolniczym” nr 17 z 1934 r. Urodził się w Porębie Wielkiej pod Limanową, w Gorcach. Nieustanne obcowanie z naturą, życie wśród hal, lasów i pastwisk kształtowało jego wrażliwość, miłość i przywiązanie do ziemi, nędznej, lecz pięknej, bo własnej. Pisał o niej: „Szara kraino jałowców i polan!/ Bardzo mi droga sercu od kołyski!/ Przed żadną siłą nie uginam kolan /Lecz Tobie jestem pokorny i niski./ I tak się korzę przed Twoim ubóstwem,/ Jak dziady moje przed pogańskim bóstwem”.

Szczególną rolę w życiu „piewcy gorczańskiej ziemi” odegrała matka – Katarzyna Smreczyńska. Pisał o niej: „Wszystko, co mam, zawdzięczam w pierwszym rzędzie matce, którą uważam za istotę genialną. Jestem ino dalszym ciągiem jej, ale in minus”. Dzięki jej determinacji, poświęceniu i mądrości życiowej Orkan uczył się w szkole przyklasztornej, a potem w gimnazjum w Krakowie. Młody buntownik z Poręby Wielkiej, chodzący często w połatanych butach, przybrał pseudonim literacki – Orkan (jego prawdziwe nazwisko brzmiało Szmaciarz, gdy miał 23 lata rodzina zmieniła je na Smreczyński). Tak podpisywał pierwsze publikowane teksty, gdyż prawo austriackie zabraniało uczniom gimnazjalnym umieszczania utworów w czasopismach.