Realizacja celów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej wymaga świadomości ekologicznej i prawnej, którą wśród rolników ma budować Kodeks Dobrej Praktyki Rolniczej. Został on opracowany przez zespół pracowników Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – PIB w Puławach. Jest  to zbiór  zasad i zaleceń, opartych na obowiązującym w Polsce prawie z zakresu ochrony środowiska oraz porad, w jaki sposób ograniczać negatywne oddziaływanie rolnictwa na środowisko. Powinien on być przyswojony przez wszystkich rolników i uznawany jako norma etycznego postępowania względem środowiska.
W produkcji roślinnej dobra praktyka rolnicza dotyczy zwłaszcza: gospodarki składnikami pokarmowymi, które, niewykorzystane przez rośliny, są główną przyczyną zanieczyszczania wód, realizacji dostosowanego do warunków środowiska płodozmianu z towarzyszącym mu systemem uprawowym chroniącym glebę i integrowanej ochrony roślin.

Zgodnie z Dyrektywą Azotanową dobre praktyki rolnicze sprecyzowane w kodeksie są wdrażane przez rolników na zasadzie dobrowolności, zostały one jednak opracowane na podstawie obowiązującego w Polsce prawa, które powinno być przestrzegane przez wszystkich obywateli. Przestrzeganie kodeksu jest obowiązkowe jedynie na tzw. obszarach szczególnie narażonych na zanieczyszczenie azotanami, które zostały wyznaczone w niektórych rejonach Polski, w ramach wdrażania Dyrektywy Azotanowej.
Dalsza reforma Wspólnej Polityki Rolnej UE zakłada, że od 2010 r., kiedy Polska dojdzie do pełnego wymiaru jednolitych dopłat powierzchniowych obowiązujących w krajach „piętnastki”, zacznie obowiązywać w Polsce zasada współzależności. Oznacza to powiązanie otrzymywania jednolitych dopłat powierzchniowych z obowiązkiem przestrzegania dobrej praktyki rolniczej.
Technologia produkcji zbóż polega na kompleksowym ujęciu wszystkich czynników decydujących o wielkości i jakości plonu oraz dostosowaniu poszczególnych zabiegów i czynników agrotechnicznych do warunków siedliskowych danego pola.