Z myślą o promocji i ochronie oryginalnych produktów wytwarzanych za pomocą tradycyjnych metod 13 lat temu powstał europejski rejestr i specjalne oznakowanie takich wyrobów. Polska została objęta tym systemem dwa lata temu.

Trzy orginalne znaki
Komisja Europejska przygotowała specjalne symbole umieszczane na etykiecie, które wyróżniają produkty regionalne spośród innych wyrobów. Mają one podkreślać ich wyjątkowość,  tradycyjne pochodzenie i najwyższą jakość, a także chronić przed bezprawnym używaniem zarejestrowanej nazwy. Ochronie podlegają wyroby pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz piwo (nie obejmuje ona natomiast wina i napoi spirytusowych). Produkty można oznaczyć jednym z trzech symboli:

Chroniona Nazwa Pochodzenia (ang. Protected Designation of Origin – PDO) – oznaczenie to stosuje się, gdy nazwa produktu bezpośrednio nawiązuje do regionu czy konkretnego miejsca, w którym dany wybór jest produkowany. Wymaga się też, by cały proces technologiczny (wytwarzanie, produkcja i przygotowanie do sprzedaży) odbywał się na obszarze, do którego odnosi się nazwa produktu, a cechy charakterystyczne wyrobu oraz jego jakość wiązały się jednoznacznie ze specyfiką obszaru geograficznego (np. mikroklimat, nasłonecznienie), gdzie następuje produkcja. Oznaczenie PDO ma 430 produktów, np. włoska szynka Prosciutto di Parma.

Chronione Oznaczenie Geograficzne (ang. Protected Geographical Indication – PGI) – określa produkt, który wykorzystuje nazwę regionu czy konkretnego miejsca, gdzie dany wyrób jest produkowany. Musi on posiadać specyficzne cechy (lub jakość) wynikające lub przypisywane pochodzeniu geograficznemu (np. związane z występującym na tym obszarze: klimatem, glebą). W odróżnieniu od chronionej nazwy nie trzeba wykazywać ścisłego związku między produktem a regionem, z którego on pochodzi, a także tylko jeden z trzech etapów wytwarzania musi odbywać się w regionie geograficznym. Oznaczenie PGI mają 273 produkty, np. czeskie piwo z Budejowic – Budejovicke Pivo.

Gwarantowana Tradycyjna Specjalność (ang. Traditional Speciality Guaranteed – TSG) – wymaga, aby nazwa sama w sobie była specyficzna (np. włoska mozzarella) lub też wyrażała specyficzny charakter produktu (np. belgijskie piwo Lambic produkowane przy udziale drożdży Lambicus). Specyficzny charakter ma wynikać m.in. z tradycyjnych receptur i tradycyjnego sposobu wytwarzania, a nie z jakościowego czy ilościowego składu produktu. Oznaczenie TSG ma 15 produktów, np. fiński chleb Kalakukko.