Podkarpacie zajmuje 1. miejsce w kraju, wraz z woj. pomorskim, wśród województw z największą liczbą zarejestrowanych wyrobów. Obecnie w spisie ministerstwa figuruje 136 produktów z Podkarpacia. Wywodzą się one z różnych tradycji kulinarnych, które wspólnie tworzą podkarpacką kuchnię regionalną. Dyrektor departamentu rolnictwa i gospodarki wodnej Urzędu Marszałkowskiego w Rzeszowie Marek Kot poinformował, że złożono już kolejnych 19 wniosków.

Zarejestrowany ostatnio chleb żytni na zakwasie wywodzi się z tradycji kulinarnej ziemi mieleckiej. Chleb taki przygotowywany był tam już w okresie międzywojennym. Zazwyczaj pieczony był co 1-2 tygodnie. Wypiek rozpoczynało się w porze obiadowej, gdy temperatura w kuchni była wysoka, co ułatwiało fermentację żuru i zakwasu żytniego. Współczesny chleb żytni na zakwasie przygotowywany jest według tej samej, niezmienionej od lat receptury.

Smak chleba jest lekko kwaśny, a jego barwa w przekroju szara lub szaro-beżowa. Ciasto przygotowane z zakwasu, mąki, soli i ciepłej wody należy wyrabiać około 40 minut. Aby podkreślić aromat chleba, można dodać do ciasta koper lub kminek. Po wyrobieniu należy je odstawić na piec jeszcze na dwie, trzy godziny, żeby urosło. Następnie w specjalnych koszykach ze słomy lub z korzenia uformować bochenki chleba, które na wierzchu należy naciąć nożem w ukośną kratkę.

Chleb ten wypiekany jest przez około dwie godziny w piecu opalanym drewnem. Można go jeść do gorących potraw, albo posmarowany smalcem, polany śmietaną, czy posypany cukrem.

Wśród zarejestrowanych potraw znalazła się też pochodząca z gminy Adamówka zupa dziadowska, która w pierwszej połowie XX wieku stanowiła główną potrawę, obok żuru czy barszczu, spożywaną na śniadanie, obiad i często na kolację. W związku z tym musiała być nie tylko smaczna, ale i sycąca.

Przygotowywano ją z powszechnie dostępnych i niedrogich składników: pokrojonych w kostkę, ugotowanych ziemniaków oraz wrzuconych do tego drobnych klusek, tzw. szarpanych lub dartych. Kluski te powstają z ciasta urywanego po kawałku (stąd ich nazwa) i wrzucanego do gotującej się wody z ziemniakami.

Przed podaniem zupę należy doprawić solą i zabielić mlekiem lub podbić mąką. Zupa dziadowska ma biały kolor; spożywana jest jako danie główne, np. z dodatkiem chleba.

Wśród ostatnio zarejestrowanych potraw znalazły się chwałowskie żeberka wędzone w wekach. Zaczęto je wyrabiać w latach 60-tych ubiegłego stulecia. Przygotowanie żeberek rozpoczyna się od marynowania mięsa z dodatkiem liści bobkowych, ziela angielskiego, czosnku, majeranku, soli i pieprzu. Następnie mięso należy uwędzić dymem z drewna drzew liściastych. Na koniec podwędzone mięso trzeba włożyć do szklanego słoja i zapiec w piecu chlebowym. Tak przygotowane mięso można zjeść z chlebem lub dołożyć do zupy czy sosu.

Podobał się artykuł? Podziel się!