Mimo tak szybkiego wzrostu Polska zajmuje dalekie miejsce pod względem przerabianych ziemniaków w porównaniu z największymi producentami w UE: w Holandii przetwarza się ok. 2 mln 800 tys. ton, w Niemczech 2 mln 300 tys. ton, a w Wielkiej Brytanii ok. 1 mln 800 tys. ton.

W Holandii dominuje produkcja przetworów mrożonych (głównie frytek), w Wielkiej Brytanii – chipsów i frytek, w Niemczech – chipsów i suszów ziemniaczanych, we Francji – frytek i produktów należących do grupy żywności wygodnej. We wszystkich krajach Unii Europejskiej oraz w Szwajcarii i Norwegii zwiększa się udział produkcji żywności wygodnej, szybkiej do przygotowania np. sałatki, ziemniaki podgotowane, pieczone, zapiekanki i wyroby z ciasta ziemniaczanego.

Również i w Polsce będzie zwiększało się zapotrzebowanie na te produkty, zwłaszcza w dużych aglomeracjach miejskich, gdzie ciągle zwiększa się liczba gospodarstw jedno- i dwuosobowych.

Produkty spożywcze z ziemniaka można podzielić na następujące grupy:

  • produkty suszone,
    • z ziemniaka surowego, blanszowanego i formowanego – kostka, grys, talarki,
    • z ziemniaka ugotowanego lub uparowanego – płatki, granulat,
  • smażone – frytki, chipsy, prażynki, placki,
  • mrożone – frytki, kostka, słupki, puree, krokiety, ziemniaki całe, zupy,
  • sterylizowane lub pasteryzowane – sałatki, konserwy, zupy, dania gotowe,
  • potrawowe – ziemniaki obierane, sałatki, zapiekanki itp.

Producenci przetworów z ziemniaka domagają się odmian o określonych cechach jakościowych, gdyż to surowiec decyduje o jakości produktów.

Do najważniejszych cech należą:

  • kształt, regularność,
  • płytko osadzone oczka,
  • odpowiednia wielkość,
  • odpowiednia zawartość suchej masy i skrobi,
  • mała zawartość cukrów redukujących i sumy cukrów,
  • mała skłonność do ciemnienia miąższu bulw surowych i po ugotowaniu.

Ponadto bulwy powinny charakteryzować się małą podatnością do powstawania rdzawej plamistości, pustowatości i ciemnej plamistości pouszkodzeniowej.

Wymagania surowcowe