Nazwa „pierekaczewnik” w wolnym tłumaczeniu z języka białoruskiego oznacza „przekładaniec” (wielowarstwowe ciasto). W rosyjskim natomiast czasownik pierekatywat’ znaczy tyle, co rozwałkowywać. Zarówno wałkowanie, jak i przekładanie ciasta farszem są charakterystycznymi czynnościami stosowanymi przy wyrobie pierekaczewnika. Potwierdzają one specyfikę produktu oraz jego nazwy bezpośrednio wywodzącej się od czynności związanych z wyrobem tego produktu.

Polscy Tatarzy wypiekali pierekaczewnik już od XVIII wieku. W UE nalezało udowodnić to przedstawiając wszelkie źródła historyczne. Żądano też bardzo szczegółowego opisu wyrobu oraz składników w precyzyjnych gramaturach. Piotr Jasikiewski, historyk, a jednocześnie wielki smakosz opowiada, że sposób wyrobu produktu nie uległ zmianie od niemal czterech wieków.

Specyfiką produktu jest niewątpliwie jego wielowarstwowa struktura będąca rezultatem układania na sobie cienkich (prawie przezroczystych) warstw ciasta. Efekt ten uzyskuje się poprzez bardzo dokładne rozwałkowywanie ciasta. Po ułożeniu wszystkich warstw ciasta oraz farszu całość zwija się w rulon. Dzięki temu w przekroju widoczne są charakterystyczne dla pierekaczewnika liczne warstwy ciasta i nadzienia ułożone na przemian. Po upieczeniu pierekaczewnik swym wyglądem przypomina muszlę ślimaka. Smak w zależności od nadzienia jest pikantny lub słodki. Produkt podaje się tradycyjnie na ciepło, dzięki czemu jego poszczególne warstwy rozdzielają się i stają się lekko chrupiące.  Pierekaczewnik  wyróżnia się również wielkością – jego średnica wynosi min. 25 cm, waży ok. 3 kg.

Pierekaczewnik jest tradycyjnym produktem, który wywodzi się z terenów dawnych kresów Rzeczpospolitej, które zamieszkiwane były przez wiele narodowości: Polaków, Litwinów, Rosjan, Białorusinów, Ukraińców, Żydów oraz Tatarów. Tatarzy przybyli na tereny Polski już w XIV wieku, przynosząc ze sobą bogatą, orientalną kulturę. Jednym z elementów tego dziedzictwa kulturowego była właśnie kuchnia, która w swej znakomitej większości zdeterminowana została przez zasady religijne oraz dostępność produktów. Dzięki wspólnym kontaktom na stoły polskie trafiały często przysmaki tatarskie, w tym pierekaczewnik. Tradycyjny charakter pierekaczewnika jest ściśle związany z niezmienioną przez stulecia metodą jego wytwarzania.