Rezultaty projektu „Dajmy sobie pracę – Ekoszansa” w Ośrodku Resocjalizacji w Gajkach

Koniki polskie są jedyną rodzimą, prymitywną rasą koni wywodzącą się bezpośrednio od dzikich tarpanów. Dzikie konie zwane tarpanami jeszcze w XVIII wieku można było spotkać na lesistych terenach Polski, Litwy i Prus. Koniki polskie są rasą fenotypowo i prawdopodobnie genotypowo, najbardziej zbliżoną do dzikiego przodka koni, za jakiego uważany jest tarpan. Uznawana jest za unikalny relikt przyrodniczo-hodowlany, świadczący o polskiej kulturze materialnej i jej wkładzie do kultury hodowlanej świata. Obok funkcji użytkowych w rekreacji jeździeckiej, hipoterapii i agroturystyce, koniki polskie spełniają szereg funkcji w czynnej ochronie przyrody. Utrzymywane w warunkach rezerwatowych spełniają rolę swoistych “kosiarek”, nie dopuszczając do nadmiernej sukcesji niektórych gatunków roślin (głównie drzew i krzewów) na otwartych przestrzeniach. Obecnie koniki polskie są także eksportowane do Belgii, Holandii i innych krajów.

Ośrodek Resocjalizacji w Gajkach jest jedną z czterech placówek Stowarzyszenia Solidarni „Plus” z siedzibą w Wandzinie. Stowarzyszenie powstało z myślą o niesieniu pomocy osobom żyjącym z wirusem HIV i chorym na AIDS, uzależnionym od narkotyków i alkoholu oraz ludziom bezdomnym. Do ośrodka, znajdującego się na terenie Kaszub, trafiają osoby uzależnione i bezdomne z całego kraju.

Uczestnicy projektu zostali przeszkoleni w zakresie hodowli zachowawczej konika polskiego w Stacji Badawczej Rolnictwa Ekologicznego Polskiej Akademii Nauk w Popielnie. Umiejętności tam zdobyte umożliwiły pacjentom ośrodka sprawowanie właściwej opieki na własną hodowlą, w skład której wchodzą 4 klacze, 2 źrebięta oraz konie rekreacyjne. Dodatkowo pacjenci z ośrodka w Gajkach brali udział w szkoleniach centralnych z zakresu jazdy konnej, hodowli koni w warunkach ośrodka oraz hipoterapii, organizowanych w ośrodku MONAR w Wyszkowie, który od wielu lat zajmuje się hodowlą koni, wykorzystując je do terapii osób uzależnionych. Ważną rolę w tym procesie odgrywa zwłaszcza hipoterapia. Pozwala ona na poprawę poczucia własnej wartości pacjenta, zwiększa jego motywację do pracy nad pokonywaniem swojej choroby i wynikających z niej ograniczeń, a przede wszystkim pomaga przełamywać lęk przed kontaktem z innymi.