Ustawa z 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (w skrócie: ustawa o biopaliwach) daje zainteresowanym rolnikom nowe możliwości, ale przewiduje też kary za naruszenie jej przepisów. Warto również pamiętać o przepisach wykonawczych do tej ustawy, jak również o innych aktach prawnych, które powinni przestrzegać rolnicy produkujący biopaliwo. 

Sprzedaż wbrew zakazowi
Wytworzone w swoim gospodarstwie biopaliwo rolnik może wykorzystać tylko na własne potrzeby. Jeżeli je sprzedaje lub zbywa w innej formie (np. poprzez zamianę biopaliwa na inny towar lub w drodze darowizny), podlega karze grzywny od 10 tys. do nawet 30 tys. zł. Wysokość grzywny zależy od wydajności instalacji do produkcji biopaliw ciekłych, którą posiada rolnik. Przy wydajności do 200 litrów na dobę grzywna wynosi 10 tys. zł a po przekroczeniu 400 litrów na dobę – 30 tys. zł.  Organa kontrolne wymierzają grzywnę w zależności od wydajności instalacji i nie ma znaczenia ilość paliwa, którą rolnik faktycznie sprzedał (lub zbył w innej formie prawnej). Organy kontroli muszą udowodnić rolnikowi jedynie sam fakt sprzedaży biopaliwa. Grzywnę wymierza w drodze decyzji administracyjnej prezes Agencji Rynku Rolnego (art. 33, ust. 1, pkt 9b Ustawy o biopaliwach).

Przekroczenie limitu produkcji
W ustawie o biopaliwach określono roczny limit produkcji biopaliwa na własne potrzeby rolnika. W odniesieniu do estru oraz czystego oleju roślinnego stanowiących samoistne paliwo limit ten (na rok kalendarzowy) wynosi 100 litrów na hektar (fizyczny) powierzchni użytków rolnych będących w posiadaniu rolnika (art. 21, ust. 2 tej ustawy). Przekroczenie tego limitu oznacza dla rolnika zagrożenie grzywną w wysokości od 5 tys. zł do 15 tys. zł. Są to grzywny egzekwowane przymusowo na podstawie ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem jeżeli rolnik nie zapłaci dobrowolnie grzywny, będzie ona przymusowo ściągnięta przez uprawniony organ z majątku rolnika. Wysokość grzywny zależy także od wydajności instalacji produkującej biopaliwo (art. 33, ust. 1, pkt 9c tej ustawy). Przy czym nie ma w tym wypadku znaczenia sposób jego wykorzystania (lub sprzedaży). Karze podlega sam fakt produkcji paliwa ponad wspomniany limit. Pieniądze pobrane tytułem grzywny wpływają do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.