20 megawatów z hektara
Około 80 proc. rodzimej produkcji ziarna owsa przeznaczane jest na pasze, 15  proc. na materiał siewny, reszta - na cele konsumpcyjne. W miarę poznawania właściwości chemicznych tego swojskiego zboża odkrywane są coraz nowsze możliwości jego wykorzystywania. Owies znalazł zastosowanie w:

  • dietetyce
  • lecznictwie i przemyśle farmaceutycznym
  • przemyśle kosmetycznym
  • przemyśle chemicznym,
  • ciepłownictwie

Kaloryczność ziarna owsa wynosi około 4 MWh/tonę, a jego przeciętna roczna produkcja to 5 ton/ha. Optymalna wilgotność ziarna owsa do spalania wynosi 10 – 13 proc. Ponieważ ze wszystkich zbóż ma najlepsze cechy do spalania: ma stabilne właściwości wilgotności i zawartości energetycznej, doskonale nadaje się na materiał grzewczy. Do spalania używa się  głównie owsa słabej jakości oraz takiego, który nie nadaje się konsumpcji. Przewaga owsa nad innymi roślinami energetycznymi polega na prostocie jego uprawy. Na polskim rynku dostępne są wszelkie niezbędne do tego maszyny, podczas gdy wieloletnie rośliny energetycznie wymagają dodatkowych nakładów.

W efekcie nadprodukcji żywności ceny zbóż spadają, przez co ziarno staje się ekonomiczną alternatywą dla paliw tradycyjnych. Obecnie producenci systemów grzewczych wprowadzają na rynek kotły przystosowane do spalania każdego rodzaju zboża, a dodatkową zachętą dla rolników jest możliwość odzyskania 50 proc. kosztów inwestycji od Agencji Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa. Pomimo żmudnej procedury wypełniania wniosku, wielu rolników zdobyło dofinansowanie i stosuje obecnie piece na owies, dzięki czemu znacząco obniżyli koszty ogrzewania