Konieczną i bardzo pilną sprawą jest uporządkowanie gospodarki odpadami na obszarach wiejskich, w rejonach, gdzie występuje znaczna koncentracja hodowli. Emitowane do atmosfery, a pochodzące z fermentacji wolno składowanej biomasy biogazy bardzo niekorzystnie wpływają na zmiany klimatu. Nieprzefermentowana gnojówka i gnojowica wywożona na pola poza sezonem wegetacyjnym powodują zanieczyszczenie zbiorników wodnych. bez budowy i rozwoju odpowiednich instalacji do beztlenowych procesów fermentacyjnych – instalacji biogazowych, trudno będzie zahamować w polsce dalszą degradację gleb i klimatu. Aktualne krajowe uregulowania prawne nie pozwalają na kofermentację na przykład odpadów poubojowych. natomiast, zgodnie z dyrektywami unijnymi, odpady te poddane przed fermentacją tzw. higienizacji (oczyszczaniu) można dodawać do procesu fermentacji. Wyższe koszty związane z higienizacją tych odpadów rekompensowane są dużo większą produkcją biogazu.

W Polsce jest tylko jedna rolnicza instalacja biogazowa. znajduje się ona przy zakładzie rolno-hodowlanym poldanor na fermie w pawłówku, w powiecie człuchowskim. Tymczasem w sąsiednich niemczech jest ich ponad cztery tysiące. budowane są w oparciu o surowce lokalne. Wykorzystywane są wszelkiego rodzaju odpady organiczne, które są w zasięgu ręki. zbiornik masy pofermentacyjnej jest otwarty. Ilość odorów przedostających się do atmosfery okazuje się znikoma i nie przeszkadza okolicznym mieszkańcom.

Analizując budowę i eksploatację nowych rolniczych instalacji biogazowych w niemczech, potwierdza się, że kiszonki z kukurydzy, słonecznika, żyta, traw i innych roślin oraz wybranych odpadów organicznych (gliceryny, tłuszczów, olejów) fermentowane z gnojówką i gnojowicą są najbardziej odpowiednimi surowcami do produkcji biogazu. W 80 proc. instalacji są jednocześnie fermentowane gnojowica, obornik i kiszonki z kukurydzy, 50 proc. biogazowni używa kiszonek z traw do kofermentacji (wstępne unieszkodliwienie odpadów). ponad 30 różnych rodzajów odpadów rolniczych, z żywności i z przemysłu rolnego jest stosowane do produkcji biogazu razem z gnojowicą i uprawami energetycznymi. w zasadzie wszystkie uprawy rolnicze (również chwasty) mogą być użyte do produkcji biogazu, jeśli rośliny te nie są zdrewniałe.