Według badań CBOS w ciągu ostatnich ośmiu lat odsetek mieszkańców wsi, którzy swoją wiarę określają jako głęboką, zmniejszył się z 13 proc. do niespełna 10 proc., nieznacznie przybyło natomiast wierzących (z 85,7 proc. do 87,5 proc.) oraz niewierzących (z 1,2 proc. do 2,9 proc.).

W deklaracjach dotyczących praktyk religijnych odsetek osób regularnie (przynajmniej raz w tygodniu) uczestniczących w mszach i nabożeństwach zmniejszył się od 2005 roku aż o ponad 9 punktów procentowych (z 67,5 proc. do 58,2 proc.), przybyło zaś w tym czasie praktykujących nieregularnie (kilka lub, co najwyżej, kilkanaście razy w roku - ich odsetek wzrósł z 28,4 proc. do 35,7 proc.) oraz osób w ogóle niepraktykujących (z 4,1 proc. do 6 proc.).

Spadkowe trendy w zakresie religijności - jak podkreśla CBOS - postępują na wsi w podobnym tempie jak i w mieście, co oznacza, że przewaga osób wierzących i regularnie praktykujących, pomimo spadku ich liczby, jest na wsi zdecydowanie większa niż w mieście (w 2013 roku różnica wynosiła 13,3 proc.).

Według badań CBOS mieszkańcy wsi zdecydowanie częściej niż osoby mieszkające w miastach wyrażają niezachwianą wiarę w Boga (70 proc. wobec 55 proc.), częściej deklarują codzienną modlitwę (47 proc. wobec 38 proc.), częściej też podtrzymują tradycje bożonarodzeniowe o charakterze religijnym, zwłaszcza zwyczaj udziału w pasterce (84 proc. wobec 61 proc.).

W ocenie CBOS wskaźniki religijności wiejskiej są dość mocno zróżnicowane w zależności od pochodzenia mieszkańców oraz ich podstawowego źródła dochodu. Ludność wiejska utrzymująca się z pozarolniczych źródeł zarobkowania, w tym zwłaszcza napływowi mieszkańcy wsi, w swojej religijności wyraźnie odbiegają od rdzennej - rolniczej części mieszkańców.

Sondaż CBOS został zrealizowany w dniach 5-12 grudnia 2013 roku na liczącej 910 osób reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski.