Nazwa kiełbasy pochodzi od miejscowości, w której powstała - Piaski Wielkie. To dawna podkrakowska wieś, która od 1940 roku znajduje się w granicach administracyjnych miasta Krakowa. Ta i okoliczne miejscowości zasłynęły produkcją mięsa i wędlin, a w szczególności wyróżniającej się kiełbasy, którą przez wieki dostarczano do Krakowa, w tym na stół królewski na Wawelu.

W dokumentach unijnych kiełbasa piaszczańska określona jest jako produkt z mięsa wieprzowego, peklowana na półmokro marynatą z wywaru ziołowego i soli kamiennej, grubo rozdrobniona o ścisłej konsystencji, w osłonce białkowej.

Zapoczątkowany przez piaszczan proces marynowania mięsa, wyróżniający kiełbasę piaszczańską od innych, przebiegał w ziemnych piwnicach, zwanych ziemiankami. Panowała tam zawsze jednakowo niska temperatura i wilgotność.

Dokładny proces rozdrobnienia mięsa wykonywano przez stulecia za pomocą ciężkich mieczy na szerokich drewnianych klocach. Później stosowano szerokie toporki, dopiero na początku XX w. wprowadzono ręczne maszynki do mielenia mięsa. Masą mięsną nadziewano jelita ręcznie za pomocą rogu woła, zastępując go współcześnie urządzeniami mechanicznymi.

Ministerstwo rolnictwo złożyło wniosek o rejestrację nazwy kiełbasa piaszczańska jako chronionego oznaczenia geograficznego w 2016 r. Chroniona nazwa gwarantuje, że jedynie produkty rzeczywiście pochodzące z danego regionu mogą nosić nazwę miejsca pochodzenia. Ten system prawny chroni wiele narodowych przysmaków, takich jak francuski szampan, polski oscypek czy bryndza podhalańska. W UE istnieje ponad 1400 produktów, które cieszą się tego typu przywilejem.

 

Podobał się artykuł? Podziel się!