Szczególnym typem terytorium zagrożonym marginalizacją są zapóźnione obszary wiejskie o najbardziej niekorzystnych wskaźnikach rozwoju społeczno-gospodarczego i najniższym poziomie dostępu mieszkańców do usług i dóbr warunkujących możliwości rozwojowe.

Charakteryzuje je wysoki poziom zatrudnienia w rolnictwie, niski poziom rozwoju przedsiębiorczości, duży odsetek osób o niskim poziomie wykształcenia i niskich kwalifikacjach zawodowych, niski poziom dochodów budżetów lokalnych, a w efekcie niski poziom inwestycji oraz niski poziom wyposażenia infrastrukturalnego. Dodatkowo, na tych obszarach występować może zjawisko depopulacji i defeminizacji. Są one często zbyt odległe i słabo skomunikowane z ośrodkami miejskimi. Specyficzną odmianę problemu stanowią obszary popegeerowskie, o szczególnie wysokim i uporczywym ubóstwie i dziedziczeniu negatywnych cech statusu społecznego.

Na obszarach wiejskich o najsłabszych perspektywach rozwojowych, przewiduje się działania, które spowodują zmniejszenie zróżnicowań poziomu dostępu do usług - edukacyjnych, zdrowotnych, kultury, transportowych, doradztwa biznesowego, lokalna infrastruktura transportowa, infrastruktura służąca inwestycjom w pozarolnicze działy gospodarki - warunkujących włączenie się mieszkańców tych obszarów w regionalne procesy rozwojowe – zapowiada Strategia Rozwoju Kraju 2020.