Doktor Jon H. Hanf z Instytutu IAMO w Niemczech ma dobre informacje dla rolników. Wzrasta światowe zapotrzebowanie na żywność. Podnosi się zamożność konsumentów, a tym samym zwiększa się popyt na żywność przetworzoną i na mięso. Powinna także zwiększać się produkcja biopaliw. Są jednak także złe wiadomości. Przede wszystkim panuje duża niestabilność cen, rosną koszty produkcji i nasila się globalna konkurencja. Przykładem niepewności jest tegoroczna sytuacja na rynku bioetanolu w Niemczech. W 2007 r. dziewięć spółek wyprodukowało 1066 tys. t bioetanolu. W latach 2008–2009 wydajność ta miała wzrosnąć do 2286 tys. t. Tymczasem z powodu gorszej opłacalności w tym roku nie tylko nie wzrośnie, ale wręcz przeciwnie, zmaleje do 916 tys. t. W dwóch fabrykach wstrzymano lub zaplanowano wstrzymanie produkcji. W kolejnych dziewięciu spółkach, które miały wystartować z przerobem w tym roku, odwołano uruchomienie produkcji.

Doktor Jon H. Hanf uważa, że rolnicy będą musieli bardziej niż dotychczas wsłuchiwać się w głos odbiorców surowców. Dlatego niezbędna będzie ściślejsza współpraca z przetwórcami, a wtedy można liczyć na uzyskiwanie wyższych cen skupu.

W opinii prof. Jerzego Wilkina z Uniwersytetu Warszawskiego mimo zmian we Wspólnej Polityce Rolnej (WPR) Unia Europejska nie zrezygnuje ze wspierania własnych rolników, chociaż we Wspólnocie funkcjonują dwa odmienne spojrzenia na WPR. Pierwszy reprezentuje Wielka Brytania, według której jest to najbardziej widoczna i najkosztowniejsza polityka UE, ale nie odpowiada potrzebom Europy i wyzwaniom, jakie niesie globalizacja. Obciąża ona konsumentów i podatników, szkodzi krajom rozwijającym się i staje się nieefektywnym narzędziem wspierania rolników i rozwoju obszarów wiejskich. Drugi pogląd jest reprezentowany przez Francję. Zgodnie z nim WPR okazała się w pełni skutecznym sposobem odpowiedzi na wyzwania, jakie stawały przed Wspólnotą w ostatnich czterdziestu latach. Radykalna zmiana w tej polityce miała miejsce w 1992 r. i odpowiadała potrzebom rozszerzenia UE, globalizacji, konkurencyjności i nowym potrzebom społeczeństwa unijnego w zakresie ochrony środowiska, dobrostanu zwierząt i oczekiwań konsumentów.