Reprezentanci z prawie 100 krajów uczestniczyli w spotkaniu grupy roboczej ds. zasobów genetycznych, aby ocenić stopień wdrożenia „Światowego Planu Działania na rzecz Zasobów Genetycznych Zwierząt", przyjętego w 2007 roku w celu poprawy zarządzania różnorodnością zwierząt gospodarskich. Raporty zaprezentowało 80 krajów.

- Pocieszającą informacją jest fakt, że kraje, które złożyły raporty, zdążyły już wdrożyć średnio połowę zamierzonych działań - powiedziała Irene Hoffmann, dyrektor ds. zasobów genetycznych zwierząt FAO.

Największy progres odnotowano jednak w państwach rozwiniętych, podczas gdy w wiele krajów Afryki, Bliskiego Wschodu, Ameryki Łacińskiej i Karaibów nadal pozostaje w tyle.

Bliski Wschód uważany jest za jedną z kolebek różnorodności zwierząt gospodarskich. To tam wiele gatunków zwierząt, w tym bydło, owce, kozy, czy wielbłąd jednogarbny po raz pierwszy zostało udomowionych. Afryka, z różnorodnością obszarów tropikalnych i subtropikalnych jest kolejnym ważnym obszarem z punktu widzenia różnorodności zasobów genetycznych.

Jak wynika z ostatnich danych FAO, około 22 procent ras zwierząt gospodarskich w skali globu jest zagrożonych wyginięciem. Ponieważ dane na temat ras są ciągle niewystarczająco udokumentowane, trudno jest oszacować ich faktyczny stan.

Mimo, że ogólnie nie odnotowano dużego postępu w rejonach rozwijających się, to w raportach przedstawionych przez poszczególne kraje, można znaleźć przykłady aktywnego wdrażania Światowego Planu Działania we wszystkich regionach świata.

- Mamy 45 krajów, które przygotowują lub właśnie przygotowały krajowe strategie oraz plany działania dla ich zasobów genetycznych i około połowę z nich to kraje rozwijające się - powiedziała Irene Hoffmann.

Przez zasoby genetyczne zwierząt rozumiemy wszystkie gatunki zwierząt gospodarskich i populacje w ich obrębie, które ze względów użytkowych, naukowych bądź kulturowych mają albo mogą mieć w przyszłości znaczenie dla człowieka.

Rodzime rasy zwierząt są bardzo dobrze przystosowane do lokalnych warunków środowiska i charakteryzują się korzystnymi cechami użytkowymi, dlatego niejednokrotnie mają kluczowe znaczenie dla rolnictwa, szczególnie na terenach o trudnych warunkach gospodarowania.