Według propozycji KE zazielenienie ma obejmować trzy podstawowe działania: dywersyfikację upraw, tworzenie i utrzymywanie trwałych użytków zielonych oraz ochrona obszarów i krajobrazów naturalnych (np. przeznaczenie 7 proc. użytków rolnych na obszary proekologiczne). Działania będą obowiązywać prawie wszystkich rolników (z wyłączeniem tych, którzy podlegają uproszczonemu systemowi płatności dla małych gospodarstw – Small Farmers Scheme ) na powierzchni całych gospodarstw.

Zgodnie z propozycją Komisji, udział rolnika w programach rolno-środowiskowo-klimatycznych w ramach II filaru, będzie mógł być uznany jako wypełnienie jednego lub kilku działań, które muszą być spełnione w ramach zazielenienia w I filarze.  Dotyczy to także tych rolników, którzy prowadzą na terenie gospodarstwa różnego rodzaju systemy certyfikowane, pod następującymi warunkami:

- system obejmuje całe gospodarstwo;
- poziom ambicji środowiskowych w ramach systemu certyfikowanego wykracza poza ambicje zazielenienia.

Dodatkowo, aby zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatyczne, czy też dany system certyfikowany,  mogły zwalniać z jednego lub więcej działań w ramach zazielenienia, muszą odpowiadać jego założeniom  (np. wymogi płodozmianu odpowiadają dywersyfikacji upraw w ramach zazielenienia).

Brane pod uwagę będą tylko te systemy certyfikowane, które odpowiadają celom środowiskowym, są efektywne, działają w sposób przejrzysty i mogą być kontrolowane.

Według KE rozwiązania te będą uproszczeniem dla tych rolników, którzy stosują systemy, przynoszące korzyści środowiskowe. Może to również zachęcać innych rolników do tego typu działań, zwiększając tym samym pozytywne oddziaływanie na środowisko.

Trwałe użytki zielone

Według Komisji proponowana definicja trwałych użytków zielonych, mimo że rozszerza obecną już definicję, nadal nie obejmuje niektórych obszarów użytkowanych ekstensywnie, pastwiskowo lub rolniczo, które odgrywają kluczową rolę dla bioróżnorodności oraz chronią glebę przed erozją. Może to prowadzić do porzucenia tych obszarów, co będzie niekorzystne zarówno dla rolników jak i krajobrazu. Dlatego Komisja proponuje aby do definicji włączyć również tereny będące pastwiskami w szerokim znaczeniu (np. zakrzaczonych, które nie są typowymi łąkami i pastwiskami).

Aby uniknąć sytuacji, w której w poszczególnych państwach członkowskich zbyt dużo takich obszarów zostanie uwzględnionych, co z kolei spowoduje dysproporcje w dopłatach bezpośrednich  na hektar, proponowane jest aby pozwolić państwom członkowskim na zastosowanie współczynnika redukcji do przeliczenia takich hektarów na kwalifikujące się hektary.