Roman Bolesław Bartoszcze urodził się 9 grudnia 1946 roku.

Był bratem zamordowanego w 1984 r. Piotra Bartoszcze, także działacza chłopskiego, wraz z którym od 1980 roku współtworzył najpierw „Solidarność Chłopską”, a potem „Solidarność” RI.

W stanie wojennym internowany. Po zwolnieniu działał w Ogólnopolskim Komitecie Oporu Rolników, wydawał pismo „Żywią i bronią”.

W 1990 wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego i został prezesem. W tym samym roku kandydował w wyborach prezydenckich – w I turze z 25 listopada uzyskał 1 176 175 głosów (7,15%) i zajął 5. miejsce wśród sześciu kandydatów. Po tych wyborach władzę w PSL przejął Waldemar Pawlak.

Roman Bartoszcze był posłem X i I kadencji.

Odznaczony  przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Prowadził kilkunastohektarowe gospodarstwo rolne w Sławęcinie.

Pogrzeb Romana Bartoszcze odbędzie się 2 stycznia 2016 r. (sobota),  nabożeństwo żałobne rozpocznie się o godz. 11.30 w kościele p.w. Św. Józefa w Inowrocławiu.

Encyklopedia Solidarności podaje taką relację z okresu walko o rejestrację rolniczego związku zawodowego:

„Po raz pierwszy w historii PRL powstała niezależna od władz, masowa organizacja o zasięgu ogólnopolskim, reprezentująca interesy zawodowe rolników. Kulminacyjnym wydarzeniem w walce o legalizację „S” RI był kryzys bydgoski w III 1981. Jego rezultatem było podpisanie 30 III 1981 porozumienia w Warszawie. Porozumienie warszawskie, prócz odwołania strajku generalnego, akcentowało również potrzebę likwidacji konfliktu, jaki powstał wokół sprawy zrzeszania się rolników indywidualnych, jednak go nie rozwiązywało. W Bydgoszczy, po odwołaniu strajku generalnego, trwała nadal okupacja gmachu WK ZSL. Gł. żądaniem strajkujących była rejestracja „S” RI. Komunistyczna władza, która właśnie zażegnała najpoważniejszy kryzys polityczny od czasu powstania „S”, była bardziej skłonna do ustępstw wobec rolników, ale i tak rozmowy trwały jeszcze kilka dni; pocz. z powodu braku pełnomocnictw strony rządowej do dyskutowania podstawowej kwestii, później, w ich końcowej fazie, z powodu konieczności zagwarantowania przez osoby publiczne wykonania przez władze samej umowy. 7 IV 1981 członkowie OKZ RI „S” (J. Kułaj, P. Baumgart, G. Janowski i R. Bartoszcze i in.) zostali zaproszeni na posiedzenie Sejmowej Komisji Nadzwyczajnej ds. Przestrzegania Porozumień Społecznych. Przedstawiona przez nich „Deklaracja o celach i charakterze NSZZ RI «S»” została pozytywnie przyjęta przez rząd PRL.”