Jak wynika z Oceny Skutków Regulacji, kwota dopłat zaplanowanych do 2020 r. to 67 009,62 mln zł. Jest to znacznie mniej, niż zapowiadano: na I  filar WPR miało być 23,5 mld euro.

Jak się okazuje - po przeliczeniu na ceny stałe z 2014 r. i przy zastosowaniu kursu euro od 3,98 zł w 2015 r. do 3,52 od 2019 r. – kwota do dyspozycji na dopłaty to 66 394,18 mln zł. W kolejnych latach kwota dopłat ma maleć: w 2015 r. płatności unijne zaplanowano w wysokości 5 131,45, natomiast w kolejnych latach (do 2021 r.) odpowiednio: 13 485,31; 11 330,25; 11 049,06; 10 788,97; 10 001,15; 4607,98 mln zł.

Oczywiście płatności krajowe – zgodnie z wymogami unijnymi – mają być w każdym kolejnym roku mniejsze, ale i tak są szczątkowe, więc to zmniejszenie dotknie tylko tych, którzy w 2012 r. uprawiali tytoń. Płatności krajowe wyniosą: (poczynając od 2015 r.) 70,98; 130,56; 112,60; 98,57; 88,06; 78,28; 36,40 mln zł.

Maksymalna łączna kwota przeznaczona na dopłaty bezpośrednie w Polsce za 2014 r. wynosi ok. 3,4 mld euro, tj. ok. 14,2 mld złotych - podawała w ubiegłym roku ARiMR.

Bez wnikania w terminy wypłacania płatności z poszczególnych budżetów (kwota przypadająca na 2015 r. jest podzielona), biorąc pod uwagę całość kwoty podawanej jako przewidywana do wypłat na 2016 rok, otrzymujemy  więc w porównaniu z 2014 rokiem różnicę przekraczającą 700 mln zł. O tyle mniej pieniędzy dotrze do rolników. A trzeba jeszcze brać pod uwagę inflację z dwóch lat.

Pytaliśmy w Ministerstwie Rolnictwa o wyjaśnienie tego spadku sumy planowanej na dopłaty w kolejnych latach i o powód jej zmniejszenia w stosunku do zapowiedzi – otrzymaliśmy tylko wyjaśnienie dotyczące sposobu wyliczenia należności.

Oto jego treść:

"Wskazana kwota 23,5 mld EUR to suma środków unijnych przeznaczonych na realizację płatności bezpośrednich w Polsce za lata 2014-2020 – suma kwot określonych w załączniku III do rozporządzenia nr 1307/2013, z uwzględnieniem realokacji międzyfilarowej dokonanej przez Polskę na podstawie art. 14 rozporządzenia nr 1307/2013 i bez uwzględnienia przesunięcia do II filaru WPR środków uzyskanych w związku z redukcją kwoty jednolitej płatności obszarowej stanowiącej nadwyżkę ponad 150 tys. EUR (tzw. degresywność). <1>