ARiMR jest stanowcza: termin uzupełniania wniosku o dopłaty upłynął 9 czerwca – i jest to data bezdyskusyjna, wynikająca z przepisów unijnych, które przewidują możliwość składania wniosków od dnia 15 marca do dnia 15 maja i przez 25 kolejnych dni, ale wtedy już z zastosowaniem zmniejszenia kwoty pomocy: „co do zasady, złożenie wniosku w terminie pomiędzy 15 maja a 25 dniem po tej dacie (czyli zasadniczo 9 czerwca) skutkuje zmniejszeniem kwoty pomocy, natomiast złożenie wniosku po 9 czerwca powoduje, że wniosek taki jest niedopuszczalny.”

I nikt przepisów nie kwestionuje – problem w ich realizacji.

- Złożyłem 13.05.2014 wniosek o dopłaty, wprowadzony 29.05.2014 do systemu informatycznego przez pracownika ARiMR z błędną informacją, że wniosek jest kompletny. W efekcie nie wezwano mnie do jego uzupełnienia w stosownym terminie, doprowadzając do tego, że wniosek stał się niedopuszczalny – mówi Marcin Bustowski. I dodaje: - Czy aby niepokornego interesanta specjalnie nie wprowadzono w błąd?

Bustowski nie rozumie, dlaczego wobec tego wzywa się rolników do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dopłaty – wezwania takie ARiMR wysyłała jeszcze we wrześniu. Jak twierdzi, w poprzednich latach zdarzało się, że wnioski były uzupełniane później, już po terminie składania wniosków, upływającym zwykle 9 czerwca. Chciał zatem i tym razem uzupełnić wniosek – ale okazało się, że jest to niemożliwe.

I ARiMR odpowiadając na pytania Farmera potwierdza słuszność takiej decyzji: „W analizowanej sprawie rolnik nie dołączył do wniosku o przyznanie płatności obligatoryjnych załączników graficznych pomimo faktu, że otrzymał wniosek spersonalizowany z ARIMR tj, częściowo wypełniony wniosek wraz z załącznikami graficznymi. Ponadto należy podkreślić, że rolnik korzysta z płatności bezpośrednich od roku 2005, a obligatoryjna zasada składania wypełnionych  i podpisanych załączników graficznych wraz z wnioskiem obowiązuje niezmiennie od 2005 roku. Jednakże raz jeszcze podkreślam, że terminy składania wniosków oraz uzupełnienia ich braków wynikają wprost z przepisów prawa, które obowiązują bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich (a do ich stosowania obowiązane są nie tylko organy administracji, ale także beneficjenci płatności bezpośrednich). Oznacza to, że państwa członkowskie nie mogą przyjąć innych zasad w powyższym zakresie, doprowadziłoby to bowiem do naruszenia prawa unijnego.”