System płatności bezpośrednich WPR w nowej perspektywie zostanie oparty na innych niż dotychczasowe założeniach, które przewidywały przyznawanie pomocy na poszczególne państwa członkowskie i rolników na bazie historycznych danych. Ponadto wprowadzenie płatności na zazielenianie - 30 proc. środków dostępnych dla danego państwa powiązane jest z realizacją określonych praktyk w zakresie zrównoważonego rolnictwa - oznacza, że znaczna część dotacji będzie w przyszłości nagradzać rolników za prowadzenie działalności korzystnej dla środowiska.

Jak informuje KE, obecnie przygotowywane są odpowiednie akty delegowane i wykonawcze, aby w przypadku większości ustaleń dotyczących płatności bezpośrednich nowe przepisy weszły w życie w przyszłym roku lub od stycznia 2015 r. Odrębne przepisy przejściowe na 2014 r. są obecnie przedmiotem rozmów i oczekuje się, że Rada i Parlament Europejski zatwierdzą je przed końcem roku.

Poniżej podsumowano najważniejsze elementy porozumienia ws. dopłat bezpośrednich.

System płatności podstawowej (SPP):

Państwa członkowskie przeznaczą maksymalnie do 70 proc. środków przyznanych im na płatności bezpośrednie na nowy system płatności podstawowych - po odjęciu wszelkich kwot przyznanych na dodatkowe dopłaty (dopłaty dla młodych rolników i kwoty przeznaczone na inne cele, takie jak dopłaty do obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, redystrybucyjne płatności) oraz płatności związanych z wielkością produkcji. W przypadku państw UE-12 data wygaśnięcia systemu zryczałtowanej jednolitej płatności obszarowej (SAPS) zostanie przesunięta na 2020 r.

Ujednolicenie zewnętrzne:

Środki krajowe przeznaczone na płatności bezpośrednie dla każdego państwa członkowskiego zostaną stopniowo dostosowane, aby nie było dużej różnicy między państwami członkowskimi jeśli chodzi o średnią płatność na hektar. Oznacza to, że w krajach, w których średnie płatności wynoszą obecnie mniej niż 90 proc. średniej unijnej płatności (w euro na hektar), będą one stopniowo zwiększane (o jedną trzecią różnicy między ich obecnym poziomem płatności a poziomem odpowiadającym 90 proc. średniej unijnej). W ten sposób każde państwo członkowskie osiągnie do 2019 r. minimalny poziom płatności. Kwoty udostępniane tym państwom członkowskim, które otrzymują kwoty powyżej średniej, zostaną proporcjonalnie skorygowane.