Rozporządzenie z 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009, przewiduje 3 praktyki rolnicze korzystne dla klimatu i środowiska:

a) dywersyfikacja upraw;

b) utrzymywanie istniejących trwałych użytków zielonych; oraz

c) utrzymywanie na użytkach rolnych obszaru proekologicznego. 

W przypadku gdy grunty orne rolnika obejmują od 10 do  30 hektarów i nie są w całości objęte uprawami rosnącymi pod  wodą przez znaczącą część roku lub przez znaczącą część cyklu  uprawowego, na gruntach tych muszą występować co najmniej  dwie różne uprawy – głosi rozporządzenie. Uprawa główna nie może zajmować więcej  niż 75  proc. tych gruntów ornych.

Natomiast w przypadku, gdy grunty orne rolnika obejmują więcej niż 30  hektarów (i oczywiście nie są w całości objęte uprawami rosnącymi pod  wodą przez znaczącą część roku lub przez znaczącą część cyklu  uprawowego), na gruntach tych muszą występować co najmniej  trzy różne uprawy. Uprawa główna nie może zajmować więcej  niż 75  proc. tych gruntów ornych, a dwie uprawy główne łącznie  nie mogą zajmować więcej niż 95 proc. tych gruntów ornych.

A co oznacza „uprawa”?

„Do celów niniejszego artykułu <uprawa> oznacza:

a) uprawę dowolnego z różnych rodzajów zdefiniowanych  w klasyfikacji botanicznej upraw;

b) uprawę dowolnego gatunku w przypadku Brassicaceae, Solanaceae i Cucurbitaceae;

c) grunt ugorowany;

d) trawę lub inne pastewne rośliny zielne.

Uprawy ozime i uprawy jare uważa się za odrębne, nawet jeśli należą do tego samego rodzaju” – przyjęto w rozporządzeniu.

Warto też wiedzieć, że w tym zakresie przewidziano inne wymogi dla gospodarstw, w których rośnie trawa  lub inne pastewne rośliny zielne lub grunt jest ugorowany.