Programy te będą współfinansowane ze środków krajowych, a kwoty i stawki współfinansowania będą ustanowione w ramach wieloletnich ram finansowych. Nowe przepisy dotyczące drugiego filara mają zapewnić podejście bardziej elastyczne niż obecne.

Środki nie będą już zaliczane na poziomie UE do „osi", z przyporządkowaniem minimalnej kwoty wydatków na każdą oś. Zamiast tego to państwa członkowskie/regiony będą decydować, jakie środki zastosować (i jak), aby osiągnąć cele ustanowione na bazie sześciu szeroko zakrojonych „priorytetów" oraz swoich bardziej szczegółowych „obszarach koncentracji" (podpriorytety), na podstawie solidnej analizy.

Sześć priorytetów obejmie: wspieranie przekazywania wiedzy i innowację; zwiększenie konkurencyjności wszystkich rodzajów rolnictwa oraz zrównoważoną gospodarkę leśna; promowanie organizacji łańcucha żywnościowego, w tym przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu oraz zarządzanie ryzykiem; odtwarzanie, ochronę i wzmacnianie ekosystemów; promowanie efektywnego gospodarowania zasobami i przejścia na gospodarkę niskoemisyjną; oraz zwiększanie włączenia społecznego, ograniczanie ubóstwa i promowanie rozwoju gospodarczego na obszarach wiejskich.

Od państw członkowskich oczekuje się zasadniczo wydatkowania co najmniej 30 proc. środków przeznaczanych na rozwój obszarów wiejskich i pochodzących z budżetu UE na niektóre środki związane z gospodarką gruntami i przeciwdziałaniem zmianie klimatu, oraz co najmniej 5 proc. na działania w ramach podejścia LEADER. [Wspomniane 30 proc. obejmuje następujące środki: inwestycje w środki trwałe (tylko w przypadku inwestycji związanych z ochroną środowiska i przeciwdziałaniem zmianie klimatu); wszystkie środki związane z leśnictwem; płatności rolno-środowiskowe i płatności na rzecz klimatu; rolnictwo ekologiczne; płatności związane z programem Natura 2000 (z wyłączeniem płatności związanych z ramową dyrektywą wodną); oraz płatności na rzecz obszarów z ograniczeniami naturalnymi i innymi określonymi ograniczeniami.]
Polityka rozwoju obszarów wiejskich prowadzona będzie także w ścisłej koordynacji z innymi strategiami za pośrednictwem unijnych wspólnych ram strategicznych oraz umów o partnerstwie zawieranych na poziomie krajowym, obejmujących wszelkie rodzaje wsparcia z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (EFRROW, EFRR, Fundusz Spójności, EFS i EFMR w danym państwie członkowskim).