W tym roku Komisja Europejska wprowadziła nowy komponent płatności bezpośrednich - zazielenienie. Wszystkie państwa członkowskie UE obligatoryjnie muszą wprowadzić nowe przepisy. Co więcej, na finansowanie zazielenienia każdy z krajów zobligowany jest przeznaczyć 30 proc. kwoty zarezerwowanej na płatności bezpośrednie.

Mniej więcej jednakowe dla wszystkich państw są wymogi dotyczące dwóch pierwszych praktyk zazielenienia związanych z obowiązkiem utrzymania trwałych użytków zielonych oraz odnoszących się do dywersyfikacji upraw. Założeniem pierwszej praktyki jest utrzymanie w każdym kraju powierzchni TUZ na niezmienionym poziomie w stosunku do obszarów przez nie zajmowanych w roku referencyjnym, którym będzie rok 2015. Jeśli chodzi o dywersyfikację upraw, to każdy rolnik w UE gospodarujący na obszarze od 10 do 30 ha musi uprawiać minimum 2 różne gatunki roślin, a gospodarstwa powyżej 30 ha są zobowiązane prowadzić minimum 3 uprawy.

Niewielkie różnice w wyżej przytoczonych obowiązkach dotyczą zazwyczaj dość zaawansowanych szczegółów związanych np. z opracowaniem przez dane kraje tzw. praktyk równoważnych.

NAJWIĘCEJ RÓŻNIC W EFA

Najwięcej zmian w kwestii zazielenienia dotyczy trzeciej praktyki, czyli obowiązku utrzymania obszarów proekologicznych (Ecological Focus Areas). Wspólnym dla wszystkich państw wymogiem jest zobowiązanie się do tego, aby obszar proekologiczny stanowił przynajmniej 5 proc. (w przyszłości 7 proc.) gruntów ornych każdego gospodarstwa liczącego ponad 15 ha gruntów ornych.

Wszystkie kraje członkowskie w pewnym zakresie mogły jednak same stworzyć swoją wewnętrzną listę obszarów zaliczanych do EFA. Wobec tego każdy kraj mógł wybrać (spośród wielu przygotowanych przez KE opcji) dla swoich rolników taki pakiet możliwości, który z punktu widzenia środowiskowego i społecznego będzie mógł zostać wdrożony i swobodnie realizowany na danym terenie oraz przyniesienie wymierne korzyści dla środowiska naturalnego - ta możliwość to wyjście naprzeciw zróżnicowanej sytuacji w każdym z państw.

6 państw - Austria, Finlandia, Litwa, Holandia, Słowenia, Hiszpania - aby zminimalizować koszty związane z biurokracją i wprowadzić uproszczenia administracyjne, swój wykaz znacznie okroiły, pozostawiając rolnikom do wyboru jedynie 2-4 możliwości realizacji EFA. Tym samym w tych krajach weryfikacja wymagań oraz ich kontrola nie będą aż tak skomplikowane jak w pozostałych. W tej grupie poszczególne kraje decydowały się najczęściej na rośliny wiążące azot, międzyplony oraz na niektóre elementy krajobrazu naturalnego.