W przypadku eksportu ryżu i pszenicy wzrost przekroczył 70 proc., co skutkowało zmniejszeniem deficytu handlu zbożem na poziomie regionalnym - podała Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w biuletynie poświęconym bezpieczeństwu żywności.

- Handel produktami rolno-spożywczymi w Ameryce Łacińskiej nadal wykazuje dodatnie saldo handlowe. Nadwyżka w 2011 roku wzrosła o 7,5 proc. w stosunku do roku poprzedniego, co jest sygnałem specjalizacji regionu w eksporcie produkcji rolnej - powiedział Fernando Soto Baquero z FAO.

Jednak eksport zboża koncentruje się w krajach Wspólnego Rynku Południa (Mercosur) i Chile, podczas gdy pozostałe kraje regionu mają deficyt w handlu zbożem.

Produkcja zboża w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach pozostaje praktycznie bez zmian od ostatniego sezonu - powiedział Fernando Soto Baquero.

- Różne sygnały o globalnej sytuacji gospodarczej w ciągu ostatnich dwóch miesięcy pokazują, że najbardziej pesymistyczne prognozy formułowane pod koniec 2011 roku okazały się bezpodstawne - powiedział Baquero Soto.

Prognozy wzrostu dla Ameryki Łacińskiej i Karaibów na 2012 rok wynoszą około 3,7 proc., ale chociaż pozytywne w kontekście obecnego stanu globalnej gospodarki, wskazują na spowolnienie gospodarcze w regionie przez drugi rok z rzędu.

W tym kontekście międzynarodowe ceny żywności, chociaż stabilne w ostatnich miesiącach, były nadal wysokie, co znalazło swoje odzwierciedlenie we wskaźnikach ubóstwa. Mimo że wskaźnik ubóstwa zmalał w 2011 roku o punkt procentowy do 30,4 proc. w stosunku do poprzedniego roku, liczba ubogich w regionie wzrosła o trzy miliony ludzi - wynika z danych przedstawionych w listopadzie przez Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych ds. Ameryki Łacińskiej i Karaibów (CEPAL).

Na tej podstawie FAO zauważa, że zmiany cen żywności w najbliższych miesiącach wymagają szczególnej uwagi, ponieważ mają bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe najsłabszych grup społeczeństwa.

Bezpieczeństwo żywności według FAO jest kluczowym elementem polityki narodowej w regionie, co znajduje odzwierciedlenie w uchwaleniu ustaw o bezpieczeństwie i suwerenności żywnościowej w ośmiu krajach regionu. Suwerenność żywnościowa to prawo państw do polityki w zakresie rolnictwa i żywności, jak najlepiej dostosowanej do potrzeb miejscowej ludności; dotyczy ona nie samego dostępu do żywności, a raczej sposobów jego osiągnięcia.