GUS przedstawił opracowanie dotyczące ubóstwa w Polsce w 2015.

Jak podaje, w 2015 r. można mówić o ograniczeniu rozmiarów tego zjawiska w Polsce - zaobserwowano niewielki spadek wartości wskaźnika ubóstwa skrajnego oraz wskaźnika ubóstwa relatywnego (o 1 proc.)

Zasięg ubóstwa jest wyraźnie zróżnicowany w zależności od grupy społeczno-ekonomicznej, określanej na podstawie przeważającego źródła dochodów – podaje GUS.

W ubóstwie skrajnym (czyli poniżej  minimum egzystencji – obejmuje ono tylko wydatki, które nie mogą być odłożone w czasie, konsumpcja niższa od tego  poziomu prowadzi do biologicznego wyniszczenia) żyje średnio 6,5 proc. ludności Polski, najwięcej takich gospodarstw domowych dotyczy „utrzymujących się z innych niezarobkowych źródeł” (innych niż praca, renta czy emerytura – czyli otrzymujących świadczenia społeczne) – 17,9 proc. Rolnicy są tuż obok, na drugim miejscu: 14,7 proc. osób żyjących w gospodarstwach domowych rolników jest w sytuacji skrajnego ubóstwa.

Duże pogorszenie dochodów rolników nastąpiło już w 2011 roku.

Więcej: Rolnicy ubożeją

Źle wygląda też sytuacja na wsi.

„W 2015 r. zasięg ubóstwa skrajnego na wsi był prawie trzykrotnie wyższy niż w miastach. Różnica ta jest szczególnie wyraźna, gdy sytuację na wsi porównuje się z sytuacją w największych miastach (500 tys. lub więcej mieszkańców). W skrajnym ubóstwie żyło w 2015 r. roku prawie 4% mieszkańców  miast (od ok. 1% w największych miastach, do ok. 5% w miastach poniżej 20 tys. mieszkańców). Na wsi odsetek osób żyjących poniżej minimum egzystencji wyniósł ponad 11%” – wyliczył GUS.

W IV kwartale 2015 r. dla gospodarstwa 1-osobowego minimum egzystencji wyniosło 545 zł, a granica ubóstwa relatywnego - 734 zł. Relatywna granica ubóstwa ustalona jest na poziomie 50% średnich wydatków ogółu gospodarstw domowych.

Zasięg ubóstwa skrajnego w 2015 r. wg grup ekonomicznych
Zasięg ubóstwa skrajnego w 2015 r. wg grup ekonomicznych