W takiej sytuacji warto zastanowić się nad zdrenowaniem terenu. Służą do tego specjalnie przeznaczone perforowane rury z PCV. Są one elastyczne, a przez to odporne na uszkodzenia i zgniecenia w gruncie. Z tego względu są one bardziej poleco-ne niż sztywne i podatne na pękanie rury kamionkowe również używane w tym celu.

Układa się je w ziemi na poziomie około 1 metra. Taka głębokość zapewnia bez-pieczne użytkowanie w okresie mroźnej zimy, ponieważ chroni instalację przed zamarznięciem. Przewody drenarskie kładzie się ze spadkiem około 2%. Jeżeli pod terenem planowanych jest kilka takich przewodów, należy poprowadzić je równolegle w odstępach nie większych niż 10 m. Im mniejszy dystans między drenami, tym woda z zastoisk będzie szybciej odprowadzana. Przewody na zakończeniach łączone są kanalizacyjną rurą zbiorczą, która nie posiada otworów drenarskich. Po przejściu przez studzienkę do gromadzenia osadu, instalacja wyprowadzona jest do odbiornika ścieków.

Należy pamiętać o absolutnym zakazie odprowadzania wód deszczowych na teren działki sąsiada. Odpływ taki można wykonać do wspólnego rowu melioracyjnego, rowu przydrożnego, bądź naturalnego cieku wodnego. Jeśli nie ma takich możliwości, można wykopać sztuczny staw w najniżej położonym miejscu zagrody i do niego odprowadzić wody opadowe.

W poprzedniej części cyklu o budowie dróg pod pojazdy rolnicze na terenie zagrody omawiane były metody wykonywania podbudowy pod nawierzchnie. Jezdnia drogi nie może leżeć bezpośrednio na nagim, surowym gruncie, ponieważ ulegnie „rozjeżdzeniu” przez pojazdy i twarda nawierzchnia będzie wgniatana w podłoże. Szkody będą tym większe, im grunt bardziej chłonie wodę. Mokra ziemia, zamarzając, znacznie powiększa swoją objętość co skutkuje podniesieniem poziomu terenu wraz z jezdnią. Prowadzi to powstawania rys, spękań i w rezultacie do szybkich zniszczeń zwłaszcza po okresie mroźnej zimy. Dlatego warstwę na której bezpośredno będzie leżała nawierzchnia drogi należy odpowiednio przygotować.

I tu warto skorzystać z jednej z poniższych metod:

nawierzchnia betonowa

Nawierzchnie pod słabo użytkowane drogi wykonuje się z betonu klasy B30. Podstawowymi jego składnikami są cement portlandzki powszechnego użytku i kruszywo łamane lub rzeczne o średnicy ziaren do 30 mm. Zawartośc cementu w mieszance powinna zawierać się w ilości minimum 350 kg w 1 metrze sześciennym. Należy pamietać, że podczas wiązania beton kurczy się i rezultatem tego są naturalne spękania. Stąd, aby zapobiec przypadkowemu powstawaniu rys i szczelin, warto je z góry zaprojektować w konkretnych miejscach. Celowi temu służą tak zwane szczeliny dylatacyjne o szerokości 5 &pide; 8 mm. Odstęp między nimi nie powinien być większy niż 6 m.