Samospławne kanały gnojowe mają dno wykonane poziomo, bez spadku, i ujście do zbiornika zakończone progiem, zwykle kilkunastocentymetrowej wysokości. Na skutek zachodzących procesów fermentacyjnych gnojowica rozwarstwia się na część płynną i stałą. W rezultacie na dnie kanału zbiera się ciecz, po której bardzo powoli, ale w sposób ciągły, spływają do zbiornika rozwarstwione części stałe. Aby samospławianie przebiegało sprawnie, kanał musi mieć odpowiednie, ściśle ze sobą powiązane wymiary: długość, szerokość i głębokość.

Raczej płytki
Części stałe gnojowicy tworzą kożuch, który spiętrza się narastająco w kierunku przeciwnym do kierunku spływu, czyli im dalej od ujścia kanału, tym kożuch jest coraz wyższy. Dlatego głębokość kanału zależy ściśle od jego długości. W wąskich kanałach (o szerokości 60–100 cm) spiętrzenie to wynosi od 1 do 3 cm na jeden metr bieżący długości. Kożuch w swoim najwyższym punkcie nie może dotykać rusztu podłogi szczelinowej. Jego odległość od rusztu powinna wynosić przynajmniej 10 cm. Ciecz pod kożuchem ma stałą głębokość, równą wysokości progu, którym kończy się kanał. Sprawny spływ gwarantuje próg w kształcie klina o pochyleniu 15 stopni i wysokości od 8 do 20 cm. Głębokość kanału będzie zatem sumą wysokości progu, spiętrzonego kożucha gnojowicy i jego odległości od rusztu w najwyższym punkcie.

Należy dążyć do budowania raczej płytkich kanałów. Głębsze zmniejszają wykorzystanie całkowitej pojemności zbiornika gnojowego wkopanego w ziemię. Maksymalny poziom jego napełnienia będzie bowiem zawsze ograniczony poziomem gnojowicy w kanale (ciecz w naczyniach połączonych pozostaje zawsze na tym samym poziomie). Z tego względu warto wykorzystać ukształtowanie terenu i posadowić zbiornik w możliwie najniższym miejscu, aby spływ odbywał się zgodnie ze spadkiem. Pozwoli to napełniać go maksymalnie.

Bez zatorów
Nie ma żadnych przepisów określających szerokość kanału gnojowego. Wynika ona tylko ze względów użytkowych. Nie należy jednak budować kanałów o szerokości poniżej 60 cm, ponieważ może w nich dochodzić do zatorów. Kanał powinien zbierać wszystkie odchody zwierząt, aby prace porządkowe w budynku inwentarskim ograniczyć do ściągania resztek odchodów na ruszt. Przy systemie uwięziowym, gdy swoboda ruchu zwierząt jest ograniczona, wystarcza kanał o szerokości 0,8–1 m. Z kolei przy systemie wolnostanowiskowym boksowym, gdy zwierzęta mają w miarę dużą swobodę ruchu, dla utrzymania czystości warto wykonać kanał nawet pod całym korytarzem spacerowym. Jego szerokość może wynosić wówczas do 2,4 m.