Stopień zawilgocenia gruntu zależy od kilku czynników. Jednym z nich jest poziom wody gruntowej, który waha się w okresie całego roku. Na przełomie lata i jesieni jest najniższy, z kolei u progu wiosny najwyższy.

Drugim czynnikiem jest rodzaj gruntu. Piasek żwir są łatwoprzepuszczalne i tu woda opadowa szybko spłynie do niższych warstw. Ale już grunty gliniaste zatrzymują wodę i są powodem tworzenia się zastoisk, co niekorzystnie oddziałuje na budynek zwłaszcza jeśli ma to miejsce przy ścianach piwnicznych.

Należy pamiętać, że wilgoć w gruncie występuje zawsze, nawet w pozornie suchych piaskach, a brak izolacji spowoduje, że pewna jej ilość z całą pewnością przeniknie do ściany.

Poważny problem, zwłaszcza ekonomiczny związany jest z wykonaniem izolacji pionowej w sytuacji gdy nie można wykonać jej po zewnętrznej stronie ściany. W licznych przypadkach zrobienie wykopu dla odsłonięcia ścian zewnętrznych jest po prostu niemożliwe. Budynek może na przykład stać na granicy działki i nie ma możliwości prowadzenia prac remontowych z sąsiedniego terenu.

Wilgoć gruntowa oddziałuje na całą zagłębioną w ziemi zewnętrzną powierzchnię ściany. Aby przerwać podciąganie wilgoci, powierzchnię tę należy zaizolować. Jedyna droga dostania się do niej prowadzi od wewnętrznej strony – z pomieszczeń piwnicznych.

tania metoda
Spośród kilku skutecznych metod, najtańszym polecanym rozwiązaniem jest technologia iniekcji krystalicznej. Główną jej zaletą jest konieczność obecności dużej ilości wilgoci w ścianie w momencie jej stosowania. Odpada zatem wymóg kosztownego wstępnego osuszania muru.

nawiercanie otworów
Otwory o średnicy 20 mm nawierca się na pełnej wysokości zagłębionej części ściany. Powinny być rozmieszczone co 10 &pide; 15 cm w poziomych rzędach rozstawionych w pionie o tę samą odległość. Głębokość kanałów jest pomniejszona o 5 &pide; 10 cm w stosunku do wymiaru grubości ściany. Wymagany jest kąt pochylenia otworu 15 &pide; 30° do poziomu z spadkiem w głąb ściany.