W Europie już w latach 70-tych rozpoczęła ten proces Skandynawia. Później przyłączyły się do niej kolejne kraje: Włochy, Niemcy, Francja, Hiszpania czy Wielka Brytania. Polska w 1997 roku, dzięki Ustawie o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest (Dz.U. 1997, nr 101, poz. 628), znalazła się w gronie państw uwalniających się od tego problemu.

Włókno-cement to popularny obecnie budulc m.in. dachów, elewacji, ścian zewnętrznych bądź wewnętrznych, wolny od azbestu.

- Pierwsze pozytywne rezultaty poszukiwania tworzywa posiadającego zalety azbesto-cementu, ale pozbawionego niebezpiecznych włókien, zaczęto osiągać w zachodniej Europie w połowie lat 80. Efektem tych poszukiwań był materiał włókno-cementowy, do produkcji którego wykorzystano włókna z polialkoholu winylowego. Od tamtego czasu technologia uległa jednak znacznemu udoskonaleniu - twierdzi Andrzej Konieczka, dyrektor techniczny z firmy Cembrit.

Obecnie głównym surowcem wykorzystywanym do jego produkcji jest cement. Stanowi on aż 81 proc. włókno-cementu i jest odpowiedzialny za wiązanie materiału oraz wytrzymałość końcową wyrobu. Kolejny składnik to kreda. Jej zawartość we włókno-cemencie to 10 proc. Jest ona stosowana jako wypełniacz poprawiający wygląd zewnętrzny oraz elastyczność, a także jako surowiec umożliwiający poprawne przeprowadzenie procesu technologicznego. Z kolei celuloza odpowiada za zapewnienie odpowiedniej ilości wody w procesie wiązania cementu, a także w pewnym stopniu stanowi zbrojenie materiału oraz poprawia jego elastyczność. Mikrokrzemionkę natomiast wykorzystuje się jako wypełniacz zwiększający gęstość. Dzięki jej zawartości poprawia się szczelność i wytrzymałość włókno-cementu. Ostatni składnik - włókna z polialkoholu winylowego - służą do zbrojenia materiału oraz nadania mu odpowiedniej wytrzymałości.

Podobał się artykuł? Podziel się!