„<Zagajnik o krótkiej rotacji> oznacza obszar obsadzany określonymi przez państwa członkowskie gatunkami drzew objętymi kodem CN 0602 90 41, do których należą zdrewniałe uprawy wieloletnie, których korzenie lub podstawy łodyg pozostają w glebie po zbiorach, wraz z nowymi pędami wschodzącymi w następnym sezonie, o maksymalnym cyklu zbioru, który ma zostać określony przez państwa członkowskie” – taką definicję zagajnika  zawiera unijne rozporządzenie 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009.

Określenie gatunku drzew, których uprawa stanowi zagajnik o krótkiej rotacji oraz maksymalnego cyklu zbioru dla każdego z tych gatunków drzew stało się podstawą wydania rozporządzenia ministra rolnictwa, a dokładniej przygotowania jego projektu.

Czytamy w nim, że zagajnik o krótkiej rotacji mogą stanowić:

- gatunki z rodzaju wierzba (Salix sp.) – maksymalny cykl zbioru 8 lat

- gatunki z rodzaju topola (Populus sp.) - maksymalny cykl zbioru 8 lat

- gatunki z rodzaju  brzoza (Betula sp.) - maksymalny cykl zbioru 10 lat.

To uregulowanie podobne do obecnego, z tą różnicą, że nie wyłączono wierzby wykorzystywanej do wyplatania. Zmiana ta wynika ze zmiany definicji zagajnika o krótkiej rotacji – dotąd uprawy roślin do wyplatania stanowiły tzw. uprawę trwałą, a zagajniki o krótkiej rotacji zaliczały się do kategorii „lasy i grunty leśne”. Oznaczało to, że systemem JPO objęta była „wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych” (do której zaliczana była m.in. uprawa wierzby wykorzystywanej do wyplatania) oraz powierzchnia obsadzona zagajnikami o krótkiej rotacji. Uprawa wierzby wykorzystywanej do wyplatania nie była więc zagajnikiem o krótkiej rotacji.

Natomiast obecnie obowiązujące rozporządzenie 1307 nie wyodrębnia kategorii upraw roślin do wyplatania, a zagajniki o krótkiej rotacji zaliczają się do upraw trwałych, czyli niepodlegających płodozmianowi, innych niż TUZ i pastwiska trwałe, które zajmują grunty przez okres pięciu lat i dłużej i dają powtarzające się zbiory.