Znaczenie odżywiania roślin mikroelementami jest niejednokrotnie przez rolników marginalizowane. Efekt ich stosowania nie jest bowiem tak spektakularny, jak ten, który obserwujemy po podaniu roślinom azotu. Nie dajmy się jednak zwieść pozorom. Dostępność bądź niedobór tych substancji decyduje o efektywnym wykorzystaniu przez rośliny azotu, fosforu, jak również pozostałych makroskładników w tworzeniu biomasy. Mikroelementy, jako składniki lub aktywatory enzymów, uczestniczą w wielu reakcjach metabolicznych oraz spełniają bardzo ważne funkcje fizjologiczne w roślinie.

Za mikroelementy uznawane są te pierwiastki, których udział w suchej masie organizmu wynosi od 0,01 do 0,00001 proc. Do mikroelementów niezbędnych dla roślin zaliczono 6 podstawowych: bor, żelazo, mangan, miedź, cynk i molibden oraz 3 o mniejszym znaczeniu: nikiel, chlor i kobalt. Przyjrzyjmy się funkcjom, jakie pełnią w roślinach.

BOR

Bor bierze udział w procesie podziału i różnicowania się komórek stożków wzrostu łodyg i korzeni. Ma decydujący wpływ na transport węglowodanów w roślinie i powstawanie sacharozy. Bor reguluje uwodnienie koloidów plazmy, a tym samym oddziałuje na gospodarkę wodną roślin. Wpływa także na efektywność pobierania takich makroskładników, jak: azot, potas, fosfor, magnez, wapń. W przypadku rzepaku duże potrzeby pokarmowe w stosunku do boru związane są z jego wpływem na tworzenie się organów generatywnych, co ma miejsce jesienią. Konsekwencją niedożywienia roślin borem jest obniżenie plonu nasion do 20 proc. szacowanej wysokości.

Ilość boru w glebie zależy od jej składu mechanicznego. W glebach ciężkich jest go więcej niż w lekkich. Na poziom jego dostępności bardzo silnie wpływa odczyn gleby. Jeżeli jest on kwaśny, to pierwiastek ten jest wymywany w głąb profilu glebowego, a w przypadku zasadowego przechodzi w formę nieprzyswajalną dla roślin. Wilgotność wpływa dodatnio na pobieranie tego mikroelementu. Objawami niedoboru boru jest sucha zgnilizna i zgorzel liści sercowych buraka cukrowego, a w wypadku rzepaku będą to słabo wykształcone nasiona.

MIEDŹ

Tworzy połączenia z różnymi związkami organicznymi, np. z aminokwasami, białkami. Występuje w enzymach uczestniczących w wielu reakcjach oksydoredukcyjnych, pełniąc ważną rolę w procesach fotosyntezy i oddychania oraz w metabolizmie związków azotowych i cukrowców, a także w lignifikacji ścian komórkowych.