Nawożenie jest jednym z głównych czynników decydujących zarówno o wielkości zbieranych plonów z łąk, jak i ich wartości paszowej. Ze względu na wysokie potrzeby pokarmowe roślin, łączne dawki nawozowe nie są małe.

Roczne zapotrzebowanie na azot i potas (zależnie od jakości gleb, na których położony jest użytek) sięga od 90 do nawet 180 kg czystego składnika na hektar.

W odniesieniu do fosforu ich wymagania są mniejsze. Na przestrzeni sezonu wegetacyjnego pobierają go od 50 do 100 kg.

Intensywne nawożenie mineralne użytków zielonych jest także (a może przede wszystkim) uwarunkowane dużymi potrzebami żywieniowymi bydła mlecznego, które jest głównym odbiorcą wytwarzanych pasz. Mleko zawiera dużo azotu (w formie białka), oraz wapnia, potasu i fosforu.

W ciągu całej laktacji krowa oddaje z mlekiem przeciętnie 5-6 kg wapnia, 7 kg potasu i aż 10 fosforu. Zwierzę musi oczywiście otrzymać jeszcze więcej tych pierwiastków, ponieważ część z nich zostanie wbudowana w jego tkankę kostną i mięśniową.

Azot to podstawa

Azot jest najbardziej plonotwórczym czynnikiem nawozowym. Wysokość nawożenia tym składnikiem zależy od typu gleby (mineralna lub organiczna), na którym położony jest użytek zielony.

Na łąki 2-kośne usytuowane na glebach mineralnych należy rozsiać 100- 120 kg N/ha. Natomiast 3-kośne trzeba zasilać azotem w ilości 140-160 kg N/ha.

W wypadku łąk na glebach organicznych nawożenie azotem zależy od stanu ich uwilgotnienia w sezonie wegetacyjnym.

Na łąkach pobagiennych, umiarkowanie wilgotnych, odznaczających się dużą zdolnością plonotwórczą warto zastosować w sezonie nawet 180 kg N/ha. Gdy łąka położona jest na glebach torfowych, dawno zmeliorowanych, a tym samym mocno zmurszałych, ilość stosowanego azotu zmniejsza się do 100-120 kg N/ha pod wszystkie pokosy. Na glebach torfowo-murszowych z dobrym podsiąkiem wystarcza 30-50 kg N/ha. Jest to spowodowane występującą w nich intensywną mineralizacją masy organicznej, która uzupełnia zapotrzebowanie roślin na azot.

Niezależnie od typu gleby podział rocznej dawki azotu zależy od intensywności użytkowania łąki. Na koszonej 3-krotnie pierwsza dawka wiosenna jest największa. Stanowi połowę rocznej ilości. Po kolejnych pokosach dawki są coraz mniejsze - 30 proc. i 20 proc. Użytków nie należy zasilać tym składnikiem po zbiorze ostatniego pokosu.