Fuzarioza grochu pojawia się na plantacjach, na których jest częste następstwo upraw grochu po sobie. W warunkach niskiej temperatury i wysokiej wilgotności widoczna jest zgorzel siewek i zamieranie podstawy pędów. W momencie gdy jest sucho i ciepło, w okresie kwitnienia grochu obserwuje się tzw. chorobę świętojańską - więdnięcie grochu.

W pierwszym etapie w wyniku porażenia na kiełkach, później na szyjce korzeniowej i korzonkach obserwuje się zgorzelowe, brązowe plamy. Choroba, która zaatakuje i pojawi się na plantacji grochu powodując w tym czasie uszkodzenia młodych roślinek jest przyczyną ich zamierania.

Kolejnym momentem, w którym obserwuje się zintensyfikowany pojaw fuzariozy grochu na roślinach jest faza kwitnienia grochu. Widać wówczas placowe więdnięcie i zasychanie roślin na polu. Więdnięcie i zasychanie zaczyna się od dolnych liści ku górnym, które żółkną, brunatnieją skręcają się i w końcu zamierają. Czasem łodyga na zewnątrz pozostaje zielona, ale na przekroju poprzecznym wiązki przewodzące są barwy od pomarańczowej do brązowej. Zamierają też poszczególne pędy lub czasem całe rośliny, szczególnie przy niedoborze wody.

Jeśli obserwuje się silne porażenie fuzariozą grochu plantacja jest żółtozielona. Takie rośliny zamierają i nie dają plonu. Gdy choroba przebiega w sposób bardziej łagodny wówczas rośliny mogą wykształcać strąki, w których zawiązują nasiona, ale plon z takich nasion jest niższy i gorszy jakościowo. Nasiona są mniejsze, nie mają plam, przebarwień. Mają mniejszy wigor, a wyrosłe z nich siewki łatwiej ulegają porażeniom zgorzeli zamierają.

W przypadku wystąpienia choroby resztki roślin porażonych muszą być zniszczone i powinna nastąpić nawet sześcioletnia przerwa w uprawie grochu na tym samym polu. Dlatego konieczne jest stosowanie do siewu zaprawionego materiału siewnego, bowiem tylko w ten sposób można uchronić plantację przed chorobą.