Lilia himalajska (Cardiocrinum gigantem) to najbardziej okazały gatunek z rodziny liliowatych, który dorasta do 4 m wysokości. Porasta lasy podgórskie Indii, Nepalu i Tybetu. Do uprawy została w prowadzona w 1850 roku w Wielkiej Brytanii. Cebula lilii była na tyle droga, że nie każdy mógł sobie pozwolić na jej kupno, dlatego przez dziesiątki lat uchodziła za prawdziwą perełkę ogrodnictwa.

Obecnie lilia himalajska dostępna jest w sprzedaży, ale nadal cena za jedną cebule sięga kilkudziesięciu złotych. Decydując się na zakup tej rośliny musimy poznać jej warunki uprawy. Tylko wtedy odniesiemy sukces w postaci pięknych kwiatów.
Ozdobą lilii himalajskiej są 20 cm długości kremowo-białe wewnątrz czerwone kwiaty, które zebrane są w gronach na szczycie bardzo długiego, grubego pędu (do 4 m wysokości). Kwiaty pod wieczór wydzielają dość mocny, ale przyjemny zapach. Ozdobą rośliny są również jej duże, błyszczące liście. Lilia himalajska wytwarza bardzo duże cebule (śr. 20 cm) złożone z mięsistych łusek.

Lilia himalajska należy do roślin monokarpicznych, czyli takich, których cebule po wydaniu kwiatostanu, zamierają. Jednak w niewielkiej odległości pojawia się kilka nowych, potomnych cebul. Lilia himalajska nie jest w pełni mrozoodporna i wytrzymuje spadek temperatury do ok. -20°C. Zatem jej cebule powinny być raczej wykopywane na jesieni każdego roku. Jeśli jednak zdecydujemy się na zimowanie cebul w gruncie w cieplejszych rejonach kraju, należy bardzo dokładnie je zabezpieczyć.

Roślina preferuje gleby przepuszczalne, bogate w składniki odżywcze, wzbogacone ziemią liściową z dodatkiem żwirku. Najlepszym miejscem pod jej uprawę jest półcieniste stanowisko, w otoczeniu wysokich krzewów lub drzew, na lekkich wzniesieniu. Nie można dopuścić, aby cebula rosła w bardzo wilgotnym podłożu, ponieważ bardzo łatwo ulega gniciu. Dokarmianie, tak jak w przypadku tradycyjnych lilii ogrodowych, prowadzimy od momentu posadzenia cebuli do końca sierpnia.

Cebule sadzimy na takiej głębokości, aby jej górna część wystawała nad powierzchnią podłoża. Warto dodatkowo to miejsce wyściółkować kompostem lub korą. Jesienią po obumarciu pędu kwiatostanowego, wykopujemy cebule potomne, które przechowujemy w torfie, w temperaturze 5°C. Należy wspomnieć, że zakwitną one dopiero za 3 lata. Lilie możemy również rozmnażać przez wysiew nasion, ale do uzyskanie pierwszych kwiatów może minąć nawet 10 lat.

Lilie możemy wczesną wiosną posadzić do dużych, głębokich donic i przyspieszyć w ten sposób ich wzrost. Tak podpędzone w donicach cebule można zadołować w ogrodzie, choć nie jest to wcale konieczne. Lilia również zakwitnie i w takich warunkach, ale uzyska o połowę mniejsze rozmiary. Z racji tego, ze roślina jest wysoka, wymaga podpór, gdyż może wyłamywać się pod wpływem silnych wiatrów czy gwałtownych deszczy.

Jej mięsiste liście są przysmakiem dla ślimaków i poskrzypki liliowatej. Wymaga częstej ochrony przed tymi szkodnikami. Ogólnie roślina odznacza się wysoką zdrowotnością. Jedynie jej cebula w zbyt wilgotnym podłożu może być atakowana przez choroby grzybowe.

Podobał się artykuł? Podziel się!