W krajowym rejestrze odmian grochu siewnego znajdują się odmiany przeznaczone do uprawy na nasiona jadalne lub paszowe na glebach klas bonitacyjnych I-IV a, które plonują w badaniach Centralnego Ośrodka Badania Odmian Roślin Uprawnych na poziomie prawie 4-4,5 t z ha. Wszystkie aktualnie zarejestrowane odmiany mają listki przekształcone w wąsy czepne, a średnia wysokość roślin wynosi niespełna 90 cm, co gwarantuje ich mniejsze wyleganie przed zbiorem. Do najwyżej plonujących należą - ze starszych odmian - Tarchalska, z zarejestrowanych ostatnio - Batuta, Lasso i Mecenas.

Wysokie plony nasion grochu siewnego można uzyskać przy wykorzystaniu dobrej jakości kwalifikowanego materiału siewnego, który daje gwarancję wykorzystania potencjału plonotwórczego uprawianej odmiany. Odmiany grochu ulegają szybko degeneracji (utracie tożsamości) najczęściej na skutek mechanicznego zmieszania nasion z innymi odmianami lub ich porażenia przez choroby i szkodniki, które mogą przenosić się z nasionami. Warto pamiętać, że część odmian grochu siewnego objęta jest krajowym wyłącznym prawem hodowcy.

Wymagania dla grochu

Wymagania siedliskowe grochu jadalnego są wyższe niż pastewnego (peluszki).

Groch jadalny najlepiej plonuje na glebach o dużej zwartości próchnicy, zasobnych w wapń o odczynie zbliżonym do obojętnego (optymalne pH 6,5-7,2) i klasy bonitacyjnej I-IV a.

Jedną z najważniejszych właściwości gleb nadających się pod uprawę grochu jest duża pojemność wodna, zwłaszcza w okresie wiosennym, podczas kiełkowania i wschodów, oraz w czerwcu w fazie kwitnienia i wypełniania strąków. Z reguły groch uprawia się w 3-4. roku po okopowych. Nie należy uprawiać grochu po sobie lub innych roślinach strączkowych (min. 3-4 lata przerwy).

O korzyściach z uprawy grochu nie należy zapewne nikogo przekonywać, zwłaszcza w gospodarstwach prowadzących hodowlę trzody chlewnej o wysokim udziale zbóż w strukturze zasiewów. Wykorzystanie unikalnej zalety grochu polegającej na korzystaniu z azotu atmosferycznego w drodze symbiozy z bakteriami brodawkowymi pozwala na oszczędności wynikające z zerowych kosztów nawożenia azotowego, zwiększenia plonu rośliny następczej - zbożowej o 0,5-1 t/ha przy zmniejszeniu dawki azotu (N) oraz kosztów pestycydów i uprawy gleby o 20-25 proc. Stąd też należy zwracać szczególną uwagę na zabiegi agrotechniczne, które mogą obniżać wydajność układu symbiotycznego, a tym samym plonowanie grochu.