Dopłata do gryki, ujęta jest w ramach działania - Rolnictwo zrównoważone, pakiet 6 "Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie". Wysokość dopłaty uzależniona jest od kierunku uprawy tej rośliny w gospodarstwie. Przy uprawie z przeznaczeniem na cele spożywcze dopłata wynosi 750 zł/ha, natomiast gdy jest nim reprodukcja materiału siewnego - 1000 zł/ha. Dopłata przysługuje do maksymalnej powierzchni 5 ha.

Uprawa gryki ma swój początek w Azji Wschodniej w dorzeczu Amuru. Do Europy gryka przywędrowała w XIII–XV wieku wraz z najazdami plemion mongolskich i tatarskich. Początkowo uprawiano ją w Rosji i na ziemiach polskich, a później również w zachodniej Europie. W Polsce była znana pod nazwą hreczka i w niektórych regionach, nazwa ta funkcjonuje do dziś.

Gryka udaje się na ziemiach lekkich, ale nie posusznych, o odczynie lekko kwaśnym. Pole pod jej uprawę przygotowuje się podobnie, jak pod zboża jare. Nawozy fosforowe i potasowe najlepiej rozsiać jesienią. Na glebach o wysokiej i bardzo wysokiej zawartości fosforu i potasu nawożenia tymi składnikami można nie stosować. Na glebach o średniej zawartości należy zastosować: 30 kg P2O5 i 40 kg K2O na ha. Na glebach ubogich w te składniki podane dawki należy zwiększyć 2-krotnie.Zabiegi wiosenne powinny uwzględnić dbałość o zasoby wody w glebie i utrzymanie jej w stanie wolnym od chwastów, aż do końca I dekady maja, czyli momentu siewu. Nawożenie azotowe należy ograniczyć do 30-40 kgN/ha. Nawóz rozsiewamy w jednej dawce po siewie, lub po wschodach. Tylko na stanowiskach bardzo ubogich w azot, należy zwiększyć jego wysokość do 50-60 kgN/ha, dzieląc na dwie dawki: 30 kg N przed lub po siewie i 20-30 kg N, gdy gryka osiągnie wysokość 15-20 cm do początku kwitnienia. Dobrze jest wykorzystać nawóz azotowy z siarką, np. Polifoskę 21 [N(MgS) 21-(4-35)] w dawce 150-200 kg/ha. Stosując 200 kg Polifoski 21 wprowadza się siarkę, niezbędną do wielu procesów fizjologicznych. W tym przypadku jest to: 70 kg SO3, czyli 28 kg S, oraz 8 kg łatwo przyswajalnego magnezu.

Przy uprawie gryki istotna jest zasobność gleby w mikroskładniki. Gryka pobiera ich znacznie więcej niż inne zboża, boru nawet ok. 6-8 razy więcej. Przy małej zasobności gleby w ten składnik, żywotność pyłku maleje. Stąd w okresie wegetacji, wartościowym zabiegiem pielegnacyjnym jest mikroelementowe dokarmianie dolistne w połączeniu z zastosowaniem siedmiowodnego siarczanu magnezu (5 proc. roztwór) w fazie 6-8 liści i ok. 10 dni później.