Pieczarki, borowiki i podgrzybki to najbardziej znane z gatunków. Jednak jadalnych grzybów jest znacznie więcej. Chociażby takich, które rosną na drzewach jak, np. boczniaki. W Polsce w uprawie profesjonalnej prowadzi się produkcję pieczarki, ale w warunkach amatorskich również sami możemy stworzyć taką uprawę.

Obecnie na rynku jest spore zainteresowanie uprawą grzybów. Do założenia własnej niezbędna jest grzybnia w postaci zawiesinowej mikoryzy, podłoża zawierającego strzępki grzyba lub drzewka, którego korzenie zostały już zaszczepione grzybnią. Wszystkie warianty są dostępne w sprzedaży. W ogrodowych warunkach możemy uprawiać pieczarkę, borowika, rydza, koźlarza, boczniaka, twardziaka (shiitake), a nawet trufle.

Wśród grzybów są tzw. gatunki saprofityczne, które do rozwoju wymagają martwej substancji organicznej. Dlatego pod uprawę pieczarki nadaje się słoma lub podłoże w postaci torfu, a pod uprawę boczniaka lub twardziaka wykorzystuje się świeże ścięte pnie drzew liściastych. Warunkiem uzyskania owocników jest stworzenie im wysokiej wilgotności i temperatury.

Aby uzyskać w warunkach domowych pieczarki, dostępne są w sprzedaży już gotowe zestawy. Zawierają one odpowiednie podłoże przerośnięte grzybnią. Postępując z załączoną instrukcją po miesiącu można zbierać pierwsze owocniki. Pieczarkę można też uprawiać w ogrodzie, ale ze względu na to, iż posiada ona duże wymagania cieplne, to uprawę należy zakładać od późnej wiosny do końca lipca. Miejsce powinno być zacienione i wilgotne, np. pod krzewami i drzewami lub wzdłuż muru od strony północnej.

Bardziej widowiskowa jest uprawa grzybów na pniach drzew. Może być ona zakładana od późnej wiosny do jesieni na otwartym terenie. Aby uzyskać boczniaki lub twardziaki, należy wybrać drewno drzew liściastych (oprócz drzew owocowych). Pod uprawę nadają się okrąglaki pni lub konarów o śr. 8-15 cm i długości 1-1,5 m. Powinny być one zdrowe, posiadać korę oraz być świeże. Tak przygotowane drewno należy zaszczepić zakupioną grzybnią, która znajduje się na trocinach, ziarnie zbóż lub drewnianych kołeczkach. W pniach wykonujemy otwory (15-25 otworów/pień) o rozmiarach 2 cm szerokości i 3-4 cm głębokości (zboże, trociny) lub pod wymiar kołków.