Czerwiec to odpowiedni miesiąc na formowanie kształtu roślin rosnących zarówno w donicach jak i w gruncie. Formę pienną można uzyskać prawie z każdej wieloletniej rośliny, której łodyga posiada tendencję do drewnienia. Rośliny w formie drzewka piennego nadają się do małych ogrodów, do uprawy w donicach na tarasie, na miejsca wyeksponowane, np. na trawniku lub przy altanie. Nie zajmują dużo miejsca, a zarazem są bardzo dekoracyjne i wyglądają estetycznie w ogrodzie.

Są rośliny, z których bardzo łatwo uzyskamy pienne drzewko i zwykle są to gatunki balkonowo-rabatowe, które dość szybko rosną i posiadają wzniesiony pokrój lub są pnączami. Do takich należeć będą: fuksja, złocienie, euryops, lantana, bugenwilla, bieluń, oleander, psianka, kuflik, mirt, ołownik, pelargonia, oliwka, laur, tibuchina. Można również w formie piennej prowadzić krzewy rosnące w ogrodzie, np. wisteria, trzmielina Fortune'a, hortensja, forsycja, azalia, żarnowiec.

W zależności od siły wzrostu i rodzaju rośliny drzewko prowadzi się na własnym pędzie, przy podporze lub oplata się wokół podpory. Przykładami tej ostatniej metody są gatunki wytwarzające bardzo cienkie pędy, np. pięciornik krzewiasty odm. 'Goldfinger' lub pnącza, jak bugenwilla czy ołownik. U tych gatunków wybieramy kilka (2-3) mocnych pędów i oplatamy wokół podpory.

Oczywiście gatunków jest znacznie więcej i niektóre nawet doczekały się formy piennej uzyskanej poprzez okulizację na podkładce innej rośliny, np. róże, wierzby, iglaki, migdałek, irgi, berberysy, kaliny czy krzewy jagodowe (porzeczka i agrest). Ze względu na to, że krzewy te posiadają pokrój krzaczasty i nie tworzą długich przewodników, lepszym rozwiązaniem na otrzymanie piennego drzewka okazało się szczepienie. Interesującą modyfikacją pnia jest kształt spirali. Taka forma jest stosowana w przypadku gatunków o szybkim wzroście i giętkich pędach, np. wierzba Smitha, która używana jest jako podkładka pod odmianę ozdobną wierzby całolistnej 'Hakuro-nishiki'.

Aby uzyskać pienne drzewko wybieramy pęd lub pędy, u których przez cały czas usuwamy liście i boczne rozgałęzienia. Nie wolno nam uszczykiwać wierzchołka pędu, ponieważ roślina zbyt szybko rozkrzewi się. Następnie przy roślinie wbijamy podporę i podwiązujemy do niej pęd lub wokół niej oplatamy kilka pędów. Roślinę podwiązujemy w kilku miejscach: od dołu, po środku i w szczytowej części. Należy uważać, aby zbyt mocno nie ściskać pędu sznurkiem czy obrączką z drutu. W momencie, kiedy uzyskamy odpowiadająca nam wysokość, uszczykujemy wierzchołek pędu (rośliny tarasowe) lub skracamy zdrewniałe pędy (krzewy ogrodowe) tak, aby roślina od góry się rozkrzewiła.