Lilia biała (Lilium candidum) zwana także lilią św. Józefa już od wielu wieków była uprawiana jako roślina ozdobna. W czasach starożytnych jak i późniejszych stała się symbolem niewinności, piękna i nadziei. Takie znaczenie zdobyła dzięki swoim okazałym, kielichowatym, czysto białym i pachnącym kwiatom.

Cebule lilii wysadzamy już w sierpniu. Jest to termin dość istotny, ponieważ jeszcze przed zimą muszą z niej wyrosnąć zimozielone liście. Przed zimą szczególnie, gdy nie ma pokrywy śnieżnej, liście lilii mogą przemarzać. Dlatego powierzchnię wokół rozety ściółkujemy dębowymi liśćmi i przykrywamy stroiszem z jedliny. Lilia kwitnie następnego roku, w czerwcu (pozostałe gatunki znacznie później).

Do uprawy lilii najlepsze jest słoneczne i zaciszne stanowisko. Podłoże powinno być przepuszczalne o odczynie zasadowym i wzbogacone w kompost. Lilia biała jest wrażliwa na szarą pleśń, która bardzo często występuje na jesieni, przy dużej wilgotności. Warto zatem jeszcze przed sadzeniem cebule namoczyć w roztworze fungicydu, np. Topsin 250 SC, Biosept 33 SL lub Sumilex 500 SC.

Cebule sadzimy na takiej głębokości, aby wierzchołek znajdował się 5 cm pod powierzchnią gleby. Na jednym stanowisku może rosnąc 4-5 lat. Po kwitnieniu nadziemna część rośliny zasycha i lilia wchodzi w stan letniego spoczynku. W tym czasie cebula powinna się znajdować w dobrze przesychającej glebie.

Okres spoczynku jest dobrym moment na rozmnożenie lilii. W tym celu po jej wykopaniu, odrywamy zewnętrzne łuski z fragmentem piętki i wysadzamy na rozsadnik. U podstawy łusek wytworzą się małe, przybyszowe cebulki, które oddzielamy i ponownie wysadzamy. Po 3-4 latach powinny już zakwitnąć.

Podobał się artykuł? Podziel się!