Łubin (a właściwie łubiny, bo odróżniamy trzy jego gatunki: żółty, wąskolistny i biały) jest cenną rośliną strączkową będącą źródłem relatywnie taniego białka paszowego. Nasiona są bogate w lizynę i inne egzogenne aminokwasy, których nie ma w ziarnie zbóż. W 1,5 t nasion łubinu żółtego znajduje się aż 560 kg białka. Taką samą jego ilość można uzyskać przy plonie łubinu białego na poziomie 1,8 t, a wąskolistnego 2 t z ha. Warto się zastanowić, co łatwiej w gospodarstwie uzyskać - 1,5 t nasion łubinu żółtego, czy np. 6 t z ha ziarna jęczmienia, bo w takim plonie jest też 560 kg białka i to gorszej wartości biologicznej.

Równocześnie wprowadzenie łubinu do zmianowania należy traktować także jako biologiczny środek produkcji, ponieważ silnie oddziałuje na poprawę właściwości fizycznych, chemicznych i biologicznych gleby. Łubin jest rośliną głęboko korzeniącą się. Wytwarza silny korzeń palowy sięgający w głąb ponad 2 m, z odgałęzieniami korzeni bocznych, na których wyrastają brodawki korzeniowe. Zasiedlają je symbiotyczne bakterie brodawkowe z rodzaju Rhizobium.

Wiążą one azot atmosferyczny wykorzystywany do życia zarówno przez bakterie, jak i roślinę żywicielską.

Po żniwach znaczna ilość tego pierwiastka pozostaje w glebie. Szacuje się, że bakterie brodawkowe z rodzajów Rhizobium i Bradyrhizobium wiążą rocznie 70-110 kg azotu na ha, który jest - co warto podkreślić - w całości wykorzystywany przez rośliny. Tymczasem z każdych 100 kg azotu zastosowanego w nawozach mineralnych, rośliny wykorzystują jedynie 50-70 kg.

Silnie rozwinięty system korzeniowy wynosi z głębszych warstw gleby związki mineralne, miedzy innymi fosforu, potasu, wapnia, pozostawiając je roślinom następczym o płytszym systemie korzeniowym jak np. zboża. Korzenie łubinu po obumarciu tworzą w glebie sieć głęboko sięgających kanałów różnej średnicy. Dzięki nim poprawiają się w niej stosunki wodno-powietrzne, stąd często podkreślana jest fitomelioracyjna rola tej rośliny.

Łubin wykazuje również działanie fitosanitarne, nie jest bowiem rośliną żywicielską dla grzybów rozwijających się na zbożach czy rzepaku. Jest to bardzo istotne, zważywszy na przesycenie współczesnych płodozmianów tymi roślinami.

Jednym z większych problemów uprawy łubinu jest zachwaszczenie.

Głównym źródłem zachwaszczenia są występujące w glebie diaspory, czyli nasiona chwastów lub ich kłącza i rozłogi.