W Krajowym rejestrze prowadzonym przez Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych znajduje się obecnie 17 odmian łubinu wąskolistnego. Najwięcej jest słodkich odmian niesamokończących: Baron, Bojar, Cezar, Dalbor, Graf, Heros, Kadryl, Kalif, Neptun, Tango, Zeus.

Odmiany niesamokończące gorzkie to: Karo, Mirela, Oskar.
Odmiany samokończące pastewne to: Boruta, Regent, Sonet.

Dodatkowo w 2012 r. zgłoszono cztery odmiany do badań urzędowych: trzy z Hodowli Roślin Smolice i jedną z Poznańskiej Hodowli Roślin. W rejestrze znajduje się najwięcej odmian właśnie z HR Smolice.

Czym się różnią? Odmiany łubinów dzieli się na te, które są przydatne na paszę (słodkie) i gorzkie, które można wykorzystać jedynie jako zielony nawóz. Można też rozróżnić jeszcze inny podział na odmiany tradycyjne (niesamokończące) i samokończące. Te tradycyjne rozgałęziają się w odróżnieniu od samokończących, które nie tworzą rozgałęzień, równomiernie dojrzewają i nie wykazują skłonności do przedłużania wegetacji i do pękania strąków.

Łubin lubi gleby przepuszczalne klasy IV i V, z kolei na zieloną masę mogą być gleby gorszej jakości - VI klasy. Najlepiej, kiedy ich pH jest obojętne. Niewskazane są za to gleby zlewne, podmokłe, które mają dużą zawartość próchnicy.

Łubin dobrze radzi sobie z wiosennymi przymrozkami, nawet -5°C, stąd też może być wcześnie wysiewany. W uprawie na nasiona optymalny termin trwa od 20 marca do końca pierwszej dekady kwietnia. Z kolei na zielony nawóz siew wykonuje się do połowy czerwca. Trzeba wiedzieć, że opóźnienie siewu sprzyja silniejszemu rozwojowi masy zielonej i zmniejszeniu plonu nasion. Zalecona głębokość siewu to 3-5 cm w rozstawie 12-20 cm.

Podobał się artykuł? Podziel się!