Rodzina Leguminosae obejmuje 3 podrodziny:

v   Mimosoideae – mimozowate,

v  Papilionoideae – motylkowate właściwe,

v  Caesalpinioideae – brezylkowate

Spośród wyżej wymienionych podrodzin do tworzenia układów symbiotycznych z ryzobiami zdolnych jest 90% roślin należących do Mimosoideae i 97% roślin należących do Papilionoideae, natomiast wśród Caesalpinioideae zaledwie 30% roślin.

Bakterie brodawkowe są składnikiem mikroflory glebowej. Wykazują zdolność do interakcji z korzeniami roślin bobowatych, powodując tworzenie brodawek korzeniowych, w których zachodzi proces wiązania azotu atmosferycznego. Często określane są one terminem ryzobia, który pochodzi z języka greckiego, od słów „riza”, co oznacza korzeń i „bios’, życie.

Przez wiele lat taksonomia bakterii brodawkowych oparta była na stopniu specyficzności układów symbiotycznych, tworzonych przez bakterie i rośliny. W 1921 roku Löhnis i Hansen zaproponowali podział bakterii na dwie grupy: wolno i szybko rosnące, w oparciu o ich czas generacji. Współczesna taksonomia ryzobiów jest taksonomią wielokierunkową, opierającą się na analizie zarówno cech fenotypowych, genomowych, jak i danych pochodzących z badań filogenetycznych. Ryzobia są Gram ujemnymi tlenowymi, urzęsionymi pałeczkami, które nie tworzą form przetrwanych. Należą one do klasy α- Proteobacteria i β- Proteobacteria, jednak większość z nich skalsyfikowana jest w klasie α- Proteobacteria.

CO TO SĄ BAKTERIE BRODAWKOWE?

Bakterie te tworzą układy symbiotyczne z roślinami bobowatymi. Prawie każda roślina bobowata ma swój specyficzny gatunek bakterii. Na przykład bakterie lucerny tworzą symbiozę z tą rośliną, ale nie współżyją z korzeniami koniczyny, grochu, łubinu itd. Proces symbiozy polega na tworzeniu przez roślinę brodawek korzeniowych, wewnątrz których żyją bakterie brodawkowe, uzdolnione do wykorzystywania (wiązania) azotu atmosferycznego. Znaczną część związanego azotu bakterie przekazują roślinie, a w zamian uzyskują związki energetyczne, niezbędne m.in. do przeprowadzenia procesu wiązania azotu. Po obumarciu brodawek bakterie przedostają się do gleby, w której mogą bytować przez wiele lat. Ich liczebność i przeżywalność w glebach zależy od wielu czynników: