Komonica zwyczajna i koniczyna biała stanowią bardzo wartościowy składnik runi trwałych łąk i pastwisk. W mieszankach z trawami część azotu pobranego przez bobowate z atmosfery jest przekazywana trawom, a to oznacza oszczędności w nawożeniu użytków zielonych drogim azotem przemysłowym. Ilość azotu cząsteczkowego, wiązanego symbiotycznie przez rośliny, zależy od ich gatunku, fazy zbioru i plonu, a także od uwarunkowań glebowo-klimatycznych. Największa ilość N2 w suchej masie runi (84-86 kg/t) jest wnoszona przez koniczynę białą już w pierwszym roku na glebie gliniastej. To więcej, niż wnoszą lucerna i koniczyna łąkowa w siewie czystym. Także odmiany bobowatych grubonasiennych uprawianych na nasiona wiążą mniej azotu, np. groch siewny - 41 kg, bobik - 55 kg na 1 tonę nasion.

KOMONICA ZWYCZAJNA

W naturalnych siedliskach rosną pospolicie ekotypy komonicy. Spotyka się je na wieloletnich łąkach i pastwiskach oraz w przydrożnych rowach. Rozprzestrzeniają się głównie poprzez samosiewy. Mają małe wymagania glebowe i duże możliwości adaptacyjne do różnych warunków siedliskowych. Rośliny komonicy dobrze znoszą ostre zimy i rosną nawet na dużych wysokościach. Jeżeli zima jest mroźna, rośliny zamierają aż do szyjki korzeniowej. Komonica zwyczajna rośnie dobrze na gruntach mineralnych, jak i torfowych. Silnie rozwinięty system korzeniowy sięga do 1,5 m w głąb gleby, dlatego rośliny dobrze wykorzystują wodę gruntową. Dzięki temu komonica toleruje stanowiska słabo uwilgotnione, a także okresy posuszne. Wykazuje jednak wrażliwość na nadmiar wody w glebie, a także na silne zacienienie. Liczne, drobno ulistnione pędy, których liczba wzrasta z wiekiem rośliny, tworzą luźne i rozłożyste kępy. Łodygi są stosunkowo cienkie, młodsze - rozesłane lub pochyłe, a starsze wzniesione, najczęściej słabo owłosione, a wewnątrz wypełnione.

Odmiany uprawne, których ogólnie jest mało w Europie (ok. 30, w tym 1/3 stanowią odmiany włoskie), mogą być uprawiane na lekkich i uboższych, ale nie kwaśnych gruntach ornych. Na takich glebach szczególnie dobrym komponentem są późno kłoszące się odmiany kupkówki pospolitej (8-10 kg/ ha) przy współrzędnym wysiewie komonicy w ilości 10-12 kg/ha. Na bardziej wilgotne gleby odpowiednim składnikiem do mieszanki z komonicą są odmiany kostrzewy łąkowej (14-16 kg/ha). W wieloskładnikowych mieszankach na łąki trwałe stosuje się 1-2 kg/ha, a na pastwiska 2-3,5 kg/ha nasion komonicy. Uprawiając komonicę w siewie czystym, można zebrać w roku siewu jeden pokos. Pełnię rozwoju uzyskuje w 2-3 roku po siewie, dając najczęściej dwa pokosy w sezonie. Przy dobrych warunkach agrotechnicznych i pogodowych możliwy jest zbiór trzech pokosów.