Ogórecznik lekarski (Borago officinalis) zawdzięcza swoją nazwę, dzięki ogórkowemu aromatowi liści i kwiatów. Pochodzi z krajów śródziemnomorskich i znany był już w średniowieczu, gdzie był symbolem męstwa. Nie przypadkowo jego liśćmi karmiono żołnierzy, ponieważ jak pokazują badania, pobudza on gruczoły wydzielające adrenalinę - tzw. hormon walki.

W uprawie jest rośliną jednoroczną, dorastającą do ok. 60 cm wysokości i szorstko owłosioną. Kwitnie od czerwca do lipca, wydając niebieskie, zwisające kwiaty. Jest rośliną owadopylną i miododajną. Surowcem zielarskim jest ziele (liście, całe rośliny) lub nasiona. Kwiaty ogórecznika są jadalne i dodawane do różnych potraw.

Ziele ogórecznika dodawane jest do diety bezsolnej, gdyż zawiera dużo soli mineralnych. Posiada specyficzny i rzadki kompleks związków organicznych i składników mineralnych. Korzystnie wpływa na proces trawienia, oczyszczania organizmu i wzmacnia odporność. W swoim składzie zawiera rozpuszczalną krzemionkę, która jest bardzo ważna w przeciwdziałaniu chorobom naczyniowym i reumatycznym.

Tłoczony olej z nasion (Oleum Boraginis) posiada żółte zabarwienie i ma zastosowanie zarówno w lecznictwie jak i w kosmetyce. Zawarty w oleju kwas gamma-linoleinowy obniża poziom cholesterolu i ciśnienie zmniejszając ryzyko zatorów i zakrzepów. Działa również przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie. Olej doskonale nadaje się do pielęgnacji skóry, szczególnie suchej z tendencją do łuszczenia i chorób skóry (trądzik, oparzenia, czyraki, świąd, trudno gojące się rany).

Kwiaty i młode liście ogórecznika mają szerokie zastosowanie i wykorzystuje się je w kuchni. Liście można przyrządzać jak szpinak oraz dodawać do sałatek, sosów, twarogów, mięsa i zup. Kwiaty oraz młode liście dodaje się do likierów, napojów, win, octu, a także mrozi lub kandyzuje.

Roślina nie ma dużych wymagań względem uprawy. Jest odporny na przymrozki (młode rośliny) i niekorzystne warunki atmosferyczne. Nasiona (7-8 kg/ha) wysiewamy wiosną lub jesienią. Bardzo często roślina sama się wysiewa i jedynie wczesną wiosną można dosiać ubytki w uprawie. W glebie nasiona bez problemu mogą przetrwać zimę. Preferuje średnio wilgotną i lekką glebę oraz słoneczne stanowisko.

Ogórecznik nie posiada dużych wymagań pokarmowych i może być wysiewany w II roku po oborniku. Rozbudowany system korzeniowy pomaga pobierać składniki pokarmowe z głębszych warstw gleby, dodatkowo spulchniając ją. Ogórecznik jest rośliną, która wiąże azot z powietrza. Plon surowca zielarskiego z hektara wynosi ok. 400 - 450 kg.

Uprawa tego zioła w sąsiedztwie truskawek poprawia ich wzrost i plonowanie. Zwabia liczne pszczoły i posadzony w pobliżu ogórków, melonów czy pomidorów uprawianych w gruncie, zwiększa plon owoców oraz chroni rośliny przed szkodnikami.

Podobał się artykuł? Podziel się!