Do uprawy koniczyny na nasiona najlepsze są gleby zwięzłe i średnio zwięzłe, o uregulowanym odczynie (kompleksy pszenne i kompleks żytni bardzo dobry), a więc gleby wymagające. Nie jest wskazana uprawa na glebach zbyt suchych i ubogich oraz bardzo żyznych. Natomiast zasobność gleby w azot może być gorsza niż przy uprawie tej rośliny na paszę, ponieważ zapotrzebowanie na ten składnik pokarmowy wpływa na szybki rozwój rośliny, opóźniając dojrzewanie nasion. Plantacje powinny też być zakładane w dalszych latach po oborniku.

Miejsce na plantacji

Koniczyna jest bardzo wrażliwa na następstwo po roślinach motylkowatych. Przerwa w ich uprawie powinna wynosić co najmniej 4–5 lat, bo przy zbyt częstej uprawie następuje wykoniczynienie, spowodowane nagromadzeniem w glebie patogenów grzybowych, nicieni i bakteriofagów. Koniczyna jest też wrażliwa na niedobory wody, dlatego plantacje nasienne należy zakładać na glebach o uregulowanych stosunkach wodnych i obojętnych lub słabo zasadowych. W celu uregulowania odczynu stosuje się, zależnie od zapotrzebowania, 0,8–2,5 t CaO na hektar – na glebach lekkich w formie węglanowej i na pozostałych w formie węglanowej lub tlenowej. Duża ilość deszczów wydłuża okres kwitnienia i dojrzewania nasion, ogranicza też oblot owadów zapylających.

Pod koniczynę uprawianą na nasiona należy wybierać stanowiska po zbożach, wolne od chwastów wieloletnich. W razie potrzeby pole należy dobrze odchwaścić, a przede wszystkim wyeliminować perz. Chwast ten skutecznie konkuruje z koniczyną o składniki pokarmowe i wodę, ograniczając jej rozwój i znacznie obniżając plony. Wiosenne zabiegi agrotechniczne, z uwagi na zmniejszenie się strat zapasów wody w glebie, powinno się ograniczyć do niszczenia chwastów za pomocą brony i wyrównania gleby. A gdy wierzchnia warstwa roli jest bardzo pulchna i jest obawa zbyt głębokiego wysiania nasion, trzeba wykonać wałowanie.

Czas nawożenia

Plantacje nasienne koniczyny nawozi się fosforem i potasem jesienią lub wczesną wiosną. Przedsiewnie wysiewa się jednorazowo 80–120 kg fosforu na hektar. Potas stosuje się w dwóch dawkach po 50–70 kg, przedsiewnie i wczesną wiosną w roku pełnego użytkowania. Po nawożeniu pogłównym koniczynę należy zabronować. Koniczyna czerwona korzystnie reaguje na nawożenie mikroelementami: borem (2–3 kg/ha), manganem (3–4 kg), molibdenem (0,3–0,55 kg) i miedzią (60–80 g). Można je zastosować w roku siewu lub wiosną w roku zbioru rośliny.