Jeżeli lucernę użytkuje się trzykośnie, odrost wiosenny zbiera się po osiągnięciu przez rośliny wysokości 40 cm, co zwykle następuje w ostatnich dniach maja, a następne pokosy kosi się po upływie 45 dni. Uzyskuje się wtedy najwyższe plony paszy, ale stosunkowo niskiej wartości pokarmowej. Zebrany plon zawiera mniej białka ogólnego, a więcej włókna surowego w porównaniu ze zbiorem bardziej intensywnym, na przykład co 25 i 35 dni. Koszenie lucerny w odstępach co 35 dni pozwala na zbiór średniej wielkości plonu z czterech pokosów o odpowiedniej dla przeżuwaczy zawartości białka ogólnego i włókna surowego. Zielonkę z takiego zbioru można przeznaczyć do bezpośredniego skarmiania, na kiszonkę lub siano. Koszenie odrostu wiosennego w połowie maja, a następnych co 25 dni umożliwia zbiór pięciu pokosów. Tak uzyskaną zielonkę przeznacza się na wysokiej jakości susz przemysłowy lub na zielonkę dla świń. Zbiór pięciu pokosów prowadzi jednak do zmniejszenia plonu i skrócenia okresu użytkowania lucernika.

Optymalny termin koszenia lucerny na zielonkę dla przeżuwaczy przypada na fazę początku pąkowania lucerny do początku kwitnienia. Do bezpośredniego skarmiania należy używać zielonki świeżej, koszonej po opadnięciu rosy.

Podobne zasady dotyczą wypasania lucernika: wypas zwierząt bezpośrednio po deszczu lub „z rosą” sprzyja powstawaniu zaburzeń pokarmowych. Zielonkę lucerny zbieraną w fazie początku pąkowania można stosować także w żywieniu świń, chociaż – z powodu szybkiego rozkładu białka lucerny do związków azotowych niebiałkowych – nie jest ona dobrą paszą dla tej grupy zwierząt. Susz z lucerny stosowany jest jako komponent różnych mieszanek paszowych dla drobiu, gdyż naturalny barwnik beta-karoten barwi żółtka jaj. Można go też stosować do mieszanek pełnoporcjowych dla zwierząt futerkowych (króliki, nutrie, szynszyle).

Ze względu na trudności z suszeniem zielonkę lucerny rzadko przeznacza się na siano. Częściej sporządza się z niej sianokiszonkę lub kiszonkę. Roślina ta należy do trudno zakiszających się, dlatego przy sporządzaniu kiszonek konieczny jest dodatek preparatów ułatwiających fermentację mlekową lub zakwaszających zielonkę.

Źródło: "Farmer" 10/2006