Największe znaczenie z roślin motylkowatych drobnonasiennych ma koniczyna czerwona oraz lucerna, których łącznie uprawia się w Polsce zaledwie 88 tys. ha. Mieszanki tych roślin z trawami zapewniają korzystny stosunek składników energetycznych i białka w porównaniu do traw lub motylkowatych w monokulturze.

Koniczyna czy lucerna
Mieszanki roślin motylkowatych z trawami najlepiej plonują w warunkach siedliskowych korzystnych dla rozwoju rośliny motylkowatej. Ale bez większego ryzyka związanego z niepowodzeniem uprawy można je wprowadzać również do zasiewu w warunkach nieco gorszych. Roślinę motylkowatą dobiera się do danego siedliska na podstawie jej wymagań wilgotnościowych, pamiętając, że w warunkach wilgotniejszych bardziej odpowiednia jest koniczyna czerwona, a w suchszych – lucerna.

Mieszanki z koniczyną czerwoną przeznacza się na użytkowanie kośne, natomiast z  lucerną, oprócz koszenia, mogą być wykorzystane do zasiewu krótkotrwałych pastwisk zakładanych na gruntach ornych.

Mieszanki koniczyny czerwonej z trawami uprawiane są na dwuletnie użytkowanie. Natomiast lucerna w mieszankach może być użytkowana 3 lata a przy dobrym stanie mieszanek przejawiającym się zwartym łanem roślin uprawnych i niewielkim zachwaszczeniem lub brakiem zachwaszczenia – nawet 4 lata.

Warunki dla koniczyny
Najodpowiedniejszymi glebami pod uprawę mieszanek koniczyny czerwonej z trawami są gleby średnio zwięzłe o odczynie obojętnym (pH 6,6–7,2) lub lekko kwaśnym (pH 5,6–6,5), zaliczane do kompleksów rolniczych: zbożowo-pastewnego mocnego, pszennego górskiego i zbożowego górskiego. Dobre warunki polowe koniczyna czerwona znajduje na kompleksach glebowych: pszennym bardzo dobrym i pszennym dobrym oraz średnie na kompleksie żytnim bardzo dobrym. Najlepszym do uprawy koniczyny czerwonej jest klimat wilgotny, umiarkowany, chłodny z rozłożonymi w okresie wegetacji opadami rocznymi przekraczającymi 550 mm. Z tych powodów tereny górskie i nadmorskie są najodpowiedniejsze do uprawy tej rośliny.

Koniczyna czerwona w roku siewu rośnie powoli i ma słabo rozwinięty system korzeniowy, co uniemożliwia jej korzystanie z wody z głębszych warstw gleby. Z reguły uprawa koniczyny czerwonej na glebach lżejszych jest zawodna ze względu na warunki wilgotnościowe.